ทั่งเหมือนนักบวชยิ่งกว่านักบวชปลอมที่เขาเคยพบอยู่เล็กน้อย
แนะนำตัวกันง่ายๆ แล้ว ทานอาหารแล้ว ฟางเจิ้งดูเวลาก็สายแล้วรวมถึงตรึกตรองว่าเพิ่งแก้พิษงูให้เจียงโจวไป ร่างกายยังอ่อนแรง ต้องออกไปบำรุงร่างกาย อารามนักพรตเต๋าเล่อเทียนเป็นส่วนลึกภูเขาใหญ่ แม้จะมีข้าวและหมี่ แต่ยังขาดของอื่นๆ
ส่วนโสม…นักพรตเต๋าเล่อเทียนพูดเองว่านั่นคือสัตว์เลี้ยง ฟางเจิ้งเลยกระดากอายจะขุดสัตว์เลี้ยงคนอื่นเอามาตุ๋น?
ดังนั้นฟางเจิ้งจึงเอ่ยลานักพรตเต๋าเล่อเทียน ให้หมาป่าเดียวดายแบกเจียงโจว ลิงประคอง เด็กแดงแบกน้ำด้วยหน้าเศร้า ออกจากภูเขาไปด้วยความทุกข์อย่างยิ่ง
‘ซวยชะมัด…ถ้าไม่เจอพวกเขา เราคงได้อยู่ในภูเขาอีกหลายวัน เย็นสบายจะตาย แถมได้ไปเล่นสนุกๆ เฮ้อ…’ เด็กแดงพึมพำในใจ แต่ไม่กล้าให้ฟางเจิ้งได้ยิน
เจียงโจวกับฝานชิงย่อมซาบซึ้งใจกับวิธีการจัดการของฟางเจิ้งอย่างยิ่ง โดยเฉพาะฝานชิง เรื่องที่เจอมาในวันนี้สำหรับเขาแล้วกระทบกระเทือนมากเกินไป…แต่ไหนแต่ไรมาเขาคิดมาตลอดว่าโลกนี้มีคนดีไม่เยอะ อย่างน้อยในโลกของเขาก็เคยเจอมาไม่กี่คน ส่วนใหญ่จะเดินสายกลางมาก เรื่องของคุณฉันไม่สน และไม่ซ้ำเติม ฉันผู้ใสซื่อจะแค่ดูเท่านั้น
ฝานชิงไม่ได้มีความรู้สึ
