กดีกับหลวงจีนและนักพรตเต๋าอะไร มักรู้สึกว่าคนพวกนี้เป็นคนต้มตุ๋น หลอกเงินเท่านั้น ส่วนการทำความดีอะไรพวกนี้ เขาไม่เคยเห็นหลวงจีนหรือนักพรตคนไหนทำความดีมาก่อน
แต่วันนี้เขาได้เห็นแล้ว
เป็นครั้งแรกที่พบว่ามีคนมองการช่วยเหลือคนอื่นเป็นเรื่องธรรมดาแบบนี้…ไม่ได้ต้องการอะไร เพียงแค่ช่วยและช่วย แถมยังช่วยแบบมีเหตุผล
ระหว่างทางพูดคุยกันไม่มาก พวกฟางเจิ้งตั้งใจเดินหน้าไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานทุกคนก็ออกจากภูเขา เข้าหมู่บ้านเอกดรรชนี ฟางเจิ้งพลันไปหาหวังโอ้วกุ้ย เล่าสถานการณ์ให้ฟัง
หวังโอ้วกุ้ยมองบาดแผลของเจียงโจวแล้วว่า “ยังดีที่รักษาทันเวลา…เอาละ พักบ้านพวกเราเถอะ พักให้หายดีแล้วค่อยไป”
เจียงโจวได้ยินดังนั้นก็ขอบคุณไม่หยุด “ขอบคุณมากครับผู้ใหญ่บ้าน”
หวังโอ้วกุ้ยส่ายหน้า “ไม่เป็นไร เรื่องกล้วยๆ ผมให้ภรรยาผมจัดห้องให้พวกคุณแล้ว พวกคุณไปพักก่อน”
เจียงโจวกับฝานชิงขอบคุณอีกครั้ง ฟางเจิ้งถึงเอ่ยลาไป ฟ้าจะมืดแล้ว เขาอยากจะเข้าภูเขาไปพักร้อนอีกคงเป็นไปไม่ได้ เลยต้องกลิ้งกลับขึ้นเขาไปทำอาหาร
เจียงโจวกับฝานชิงขอบคุณฟางเจิ้งไม่หยุด ฟางเจิ้งเพียงยิ้มพลางสวดอมิตาพุทธ จากนั้นพาเหล่าลูกศิษย์จากไป
เจียงโจวพักผ่อน ฝานชิ
