ึงค้างในใจ เขากินชานี่ลงไปอึกหนึ่งไม่รู้เป็นเงินเท่าไร…ทว่านักพรตเต๋าเล่อเทียนเหมือนดื่มเป็นประจำ เจ้านี่จะรวยเกินไปแล้ว!
นักพรตเต๋าเล่อเทียนหัวเราะเสียงดัง “ในลานอารามอาตมามีแต่โสมคน ท่านว่ามีเท่าไร?”
ฟางเจิ้งได้ยินดังนั้นพลันมองไปในลานอารามที่เป็นสีเขียวๆ ตอนแรกเขาไม่ได้ใส่ใจอะไร ตอนนี้พอมองดีๆ เจ้าหมอนี่ บอกว่าทั้งลานอาจจะโม้ไปหน่อย แต่มีครึ่งลานอารามแน่ๆ! เดาว่ามีโสมไม่ต่ำกว่าหลายสิบต้น!
“ท่านปลูกเหรอ?” ฟางเจิ้งถาม
นักพรตเต๋าเล่อเทียนส่ายหน้าบอก “ไม่ใช่แน่นอน ตอนแรกอาตมาหาที่บำเพ็ญเต๋า บังเอิญมาเจอที่นี่เข้า เห็นราชาโสมต้นนี้พาลูกหลานโสมกลุ่มหนึ่งมาซ่อนตัวอย่างสงบอยู่ที่นี่ ตำนานเล่าว่าโสมมีสติปัญญา อาตมาคาดเดาว่าพวกเขาเลือกที่นี่จะต้องเป็นเพราะฮวงจุ้ยดีแน่นอน อีกอย่างที่นี่ก็ใช้ได้จริงๆ อาตมาเลยพักที่นี่ เป็นเพื่อนบ้านกับพวกเขา ปกติจะช่วยพวกเขาไล่สัตว์ป่า กำจัดวัชพืชอะไรพวกนี้ ค่าตอบแทนก็คือจะเก็บดอกโสมจากพวกเขานิดหน่อยกับลูกโสมอะไรประมาณนั้น คงไม่เกินไปหรอกใช่ไหม?”
ฟางเจิ้งชะงักงัน ฟังจากความหมายของนักพรตเต๋าเล่อเทียน เจ้านี่ไม่ได้ยึดเอาโสมคนเป็นของตน แต่อยู่ร่วมกับโสมด้วยทัศนคติระดับเดียวก
