ี่ปีกันแน่? คงไม่ใช่โสมสามถึงห้าปีกระมัง?”
ฟางเจิ้งถลึงตามองเด็กแดงทีหนึ่ง เด็กแดงหุบปากอย่างว่าง่าย ไม่กล้ามุทะลุอีก
นักพรตเต๋าเล่อเทียนหัวเราะเสียงดัง “โสมนี่ของอาตมาเหรอ เท่านี้!” นักพรตเต๋าเล่อเทียนพูดพลางยื่นมาสามนิ้ว!
“สามปี?” เด็กแดงถามตามจิตใต้สำนึก
นักพรตเต๋าเล่อเทียนมองค้อนเขาทีหนึ่ง
เด็กแดงว่าต่อ “สามสิบปี?”
นักพรตเต๋าเล่อเทียนส่ายหน้า เทน้ำชงชาแก้วแรกทิ้งไปอย่างมีความสุข ก่อนจะรินน้ำจากเหยือกลงไปจนเต็ม การกระทำไหลลื่นดั่งสายน้ำ ทุกท่าทางราวกับสวรรค์สรรค์สร้าง ดูงดงามมาก ฟางเจิ้งตาเปล่งประกายตาม ได้ยินมานานแล้วว่าศิลปะการชงชางดงาม แต่เขาคิดมาตลอดว่าเป็นเรื่องเล่ากับการชงชาเท่านั้น จะไปงดงามได้อย่างไร? แต่ตอนนี้ดูนักพรตเต๋าเล่อเทียนชงชาช่างงดงามจริงๆ อารมณ์ผ่อนคลาย มีความสุข! สบายใจ!
ฟางเจิ้งกล่าว “หรือว่าสามร้อยปี?”
นักพรตเต๋าเล่อเทียนเงยหน้าขึ้นด้วยความโอหัง “สามร้อยปีขึ้นไป กี่ปีเท่าไรกันแน่อาตมาบอกยาก ของดีแบบนี้ขุดออกมาก็เสียดาย อาตมาเพียงแค่เด็ดมาชงชาเล็กน้อยเป็นบางครั้งเท่านั้น”
“เด็ดมาเล็กน้อยเป็นบางครั้ง? เกรงว่าโสมคนต้นเดียวคงไม่พอ? หรือว่า?” ฟางเจิ้งตาเปล่งประกายขึ้นเรื่อยๆ ขณะเดียวกันก็ตะล
