ป่า หรือมาเยี่ยมอาตมา? หืม? สหายท่านนี้เหมือนจะบาดเจ็บ โอ้โฮ ขานั่นงอเหมือนจะหักเลย” นักพรตเต๋าเล่อเทียนพูด
ฟางเจิ้งได้ยินดังนั้นถึงกับพูดไม่ออก นั่นเหมือนขาหัก? ก็ขาหักน่ะสิ! ตาแบบนั้นมันอะไร! แต่คำพูดจาล้อเล่นแบบนี้ก็สมกับเป็นเล่อเทียนพูดออกมาได้แล้ว
ฟางเจิ้งอาศัยจังหวะที่ฝานชิงด้านหลังยังไม่ระเบิดอารมณโกรธ รีบพูดว่า “อมิตาพุทธ นักพรตเต๋าเล่อเทียน ประสกสองท่านนี้เข้าป่ามาบังเอิญเจองูพิษ ถูกกัด แถมยังขาหัก ฟ้าจะมืดแล้ ว ขอให้พักที่อารามเต๋าของท่านได้ไหม?”
“ท่านนักพรตเต๋า รบกวนด้วยครับ ก่อนหน้านี้อาจารย์ผมปีนเขาไปเก็บสมุนไพรต้นหนึ่งแล้วไม่ระวังตกลงมาเจ็บ ตอนพักถูกงูพิษกัดเข้า ขอร้องท่านช่วยเขาด้วยครับ” ฝานชิงรีบเอ่ย
เล่อเทียนได้ยินเข้าถึงกับผงะ จากนั้นส่ายหน้าประหนึ่งกลองป๋องแป๋ง แสดงความเคารพฟางเจิ้งตอบก่อน เพราะมือข้างหนึ่งถือน้ำเต้าจึงไม่สะดวก เลยตั้งมือซ้าย นิ้วชี้บิดงอ คุกเข่าลง แ แล้วเลิกคิ้วขึ้นบอก “ทัศนาหาที่สุดมิได้”
ก่อนเอ่ยต่อว่า “เจ้าอาวาสฟางเจิ้งไปได้ พวกท่านไม่ได้”
“ทำไมครับ?” ฝานชิงร้อนใจแล้ว “ท่านนักพรตเต๋า ท่านเห็นคนจะตายแล้วไม่ช่วยไม่ได้นะ”
ฟางเจิ้งกลัดกลุ้มเช่นกัน นักพรตเต
