ากันดีไหม?”
ฟางเจิ้งงุนงง มองนักพรตเต๋าเล่อเทียนก่อนมองฝานชิงผู้น่าเศร้า แล้วส่ายศีรษะ แม้นักพรตเต๋าเล่อเทียนจะไม่ได้ต้อนรับฝานชิงดีมาก แต่ไม่ว่าอย่างไร บ้านหญ้าก็ก่อขึ้นจากดินเหนียว ยังนับว่าแข็งแรงดี ปกป้องเขาคืนหนึ่งไม่ใช่ปัญหา มิหนำซ้ำยังช่วยชีวิตอาจารย์เขาไว้ นี่คือบุญคุณ แต่ไม่ทันไรฝานชิงกลับลืมเสียแล้ว แถมยังมีอาการโกรธและไม่พอใจมาก ทำให้ฟางเจิ งไม่ค่อยพอใจอยู่ภายในเช่นกัน ถ้าไม่เห็นแก่ที่ฝานชิงพยายามปกป้องอาจารย์สุดชีวิต เขาเองก็ขี้เกียจจะสนใจ
ดังนั้นฟางเจิ้งกับนักพรตเต๋าเล่อเทียนจึงเดินเข้าอารามเต๋า ทิ้งฝานชิงตากลมภูเขาอยู่ข้างนอก
ระหว่างทางฟางเจิ้งถามด้วยความไม่เข้าใจ “นักพรตเต๋า เมื่อก่อนท่านทักทายว่าพระผู้เป็นเจ้าหาที่สุดมิได้ไม่ใช่เหรอ? ทำไมวันนี้ถึงเริ่มพูดว่าทัศนาหาที่สุดมิได้?”
