จเล็กน้อย อยากจะพูดบางอย่าง แต่นักพรตเต๋าเล่อเทียนเดินนำไปแล้ว ด้วยความจำใจจึงคิดจะแบกอาจารย์ของตน แต่หมาป่าตัวใหญ่สีขาวนั้นวิ่งเข้ามาอย่างว่าง่าย ลิงตัวหนึ่ง งออกแรงเหวี่ยง ร่างร้อยกว่าจินของอาจารย์ถูกเหวี่ยงขึ้นไปบนหลังหมาป่าเดียวดายราวกับขนห่านป่า ฝานชิงจะตะโกน หมาป่าเดียวดายก็วิ่งออกไปแล้ว ความเร็วสูงมาก…เจ้าลิงวิ่งตาม ช่วย ประคองชายชราตลอดทางเพื่อกันไม่ให้ร่วงลงมา เวลาเจอกิ่งไม้อะไรพวกนี้จะแหวกให้ก่อน ป้องกันไม่ให้ข่วนโดนชายชรา
เห็นถึงตรงนี้ ฝานชิงถอนหายใจโล่งอก ส่วนปัญหาเรื่องที่พัก มีที่พักก็พอแล้ว ไม่ได้จู้จี้จุกจิกในป่าเขาลึกแบบนี้
ทว่า…
“ท่านนักพรตเต๋า นี่คือที่พักนอกอารามที่ท่านบอก?!” ฝานชิงแทบกรีดร้อง เขาชี้บ้านชั่วคราวโกโรโกโสที่กว้างไม่ถึงสามเมตร ยาวไม่ถึงสองเมตรข้างหน้า เขาแทบจะบ้าแล้ว! นี่มันที่คน อยู่เหรอ? เลี้ยงหมูยังไม่พอเลย?
“ทัศนาหาที่สุดมิได้ ถ้าประสกไม่ถูกใจก็หาที่อื่นได้” นักพรตเต๋าเล่อเทียนพูดจบก็ไม่สนใจฝานชิง หัวเราะเหอะๆ กับฟางเจิ้งราวกับเปลี่ยนใบหน้า “เจ้าอาวาสฟางเจิ้ง เร็วๆ นี้อาตมาตระห หนักรู้บางอย่างได้ กำลังกังวลเลยว่าจะไม่มีคนคุยด้วย ไปนั่งคุยด้วยกันในอารามเต๋
