จิ้งซินเห็นแบบนั้นก็ยิ้มมีความสุข ‘มิน่าอาจารย์ถึงชอบใช้วิชาภาพมายาขู่ขวัญคนแบบนี้ วิชานี้สนุกมาก สนุกจริงๆ ฮ่าๆ…’
“ผู้ใหญ่บ้าน เอาไงดี?” เฉินจินเห็นคนกลุ่มนั้นพุ่งเข้ามา จึงถามในทันที
“พวกเขาไม่มีมีด ขวางพวกเขาไว้ อย่าให้เข้ามา จากนั้นค่อยส่งให้ตำรวจจัดการ แล้วก็บันทึกภาพไว้ด้วย นี่คือหลักฐานว่าเราป้องกันตัวเอง” หวังโอ้วกุ้ยพูด
พวกชาวบ้านต่างขวางไว้ทันที มีคนใช้มือถือบันทึกภาพอยู่ข้างหลัง มีคนรับผิดชอบส่องไฟฉาย เวลานี้โกลาหลวุ่นวายแล้ว
“ใครกล้าขวางฉัน ฉันจะเอาเรื่องมันให้ถึงที่สุด!” เถ้าแก่ซยงตกใจจริงๆ ก่อนหน้านี้แค่ประหลาด ไม่ได้เจอผีจริงๆ ตอนนี้เห็นจริงเข้าแล้ว พอนึกถึงเรื่องเหล่านั้นที่ทำก่อนหน้า คนเ เหล่านั้นที่ตนทำร้ายจนตาย เขาที่มีผีอยู่ในใจจึงกลัวจนถุงน้ำดีแทบแตก! เขาแค่อยากวิ่ง วิ่งสุดชีวิต! ใครขวางเขาจะฆ่ามันซะ!
คนอื่นๆ ก็ไม่ต่างกัน กลัวว่าจะวิ่งช้าแล้วถูกผีกิน แต่ละคนจึงโหดเหี้ยมอย่างยิ่ง เหมือนที่กล่าวไว้ว่าคนจนกลัวคนมีอำนาจ คนมีอำนาจกลัวตาย ตอนนี้คนพวกนี้กำลังกลัวตาย ชาวบ้าน กลัวกันนิดๆ จึงเริ่มถอยไปข้างหลัง
เด็กแดงเห็นแบบนั้นก็ยิ้มเยาะ โบกมือไปที
เถ้าแก่ซยงกับลูกน้องเขาได้ยินเสีย
