จากนั้นตำรวจพาทุกคนไป
พวกหวังโอ้วกุ้ยไม่ได้โกหก ถึงอย่างไรก็ยังมีลูกน้องเถ้าแก่ซยงที่ยังไม่เสียติ ยังไม่เป็นบ้า เพียงแต่พวกเขาเลือกลบความประหลาดของหอกลองและวัดทิ้งไป ให้ทุกอย่างเน้นไปที่สิ่ง งที่เห็นกับตาตัวเองเป็นหลัก
ตำรวจบันทึกคำให้การทั้งสองฝ่าย จึงเข้าใจว่าทำไมเถ้าแก่ซยงถึงขึ้นเขามา
พวกเขาตรวจสอบอดีตของเถ้าแก่ซยงอีกครั้ง…
“อธิบดีครับ จัดการยังไงดี? เรื่องนี้วัดเอกดรรชนีก็แปลกมากเหมือนกัน ประสานงานให้พวกเขาไปตรวจสอบด้วยดีไหมครับ?”
“ตรวจสอบอะไร? ตอนนั้นเจ้าอาวาสฟางเจิ้งไม่อยู่บนเขา มีแค่เด็กน้อยไม่กี่ขวบ ลิง กระรอกแล้วก็หมาป่า คุณคิดว่าพวกเขาคนไหนมีของที่เป็นหลักฐานได้ หรือช่วยคุณไขข้อสงสัยได้ล่ะ?” ” อธิบดีถามกลับ
อีกฝ่ายไม่รู้จะตอบอย่างไร เด็กชายอายุน้อยเกินไป ตามกฎหมายแล้วสติปัญญายังไม่สมบูรณ์ คำพูดเอามาใช้เป็นหลักฐานที่สมบูรณ์ไม่ได้ ส่วนสัตว์พวกนั้น…กฎหมายไม่ได้บอกว่ามีอะไรเกี่ยวก กับพวกมันเลย
“แล้วเรื่องนี้…”
“ถึงจะแปลกๆ อยู่บ้าง แต่คนพวกนี้มีความผิดก็ควรรับโทษ คนแซ่ซยงนั่นมีกรรมชั่วทั้งตัว ถ้าไม่ได้จู่ๆ เป็นคนบ้าคงถูกยิงเป้าไปแล้ว แต่ตอนนี้เหรอ ทุกข์ยิ่งกว่าโดนยิงเป้าอีก ลูกน น้องพวกนั้น
