ฟางเจิ้งยิ้มบอก “อาจารย์บอกกับนายตั้งนานแล้ว พวกเราฝึกพระพุทธในใจ พระพุทธในใจควรเป็นของนายเอง ไม่ควรเป็นคนอื่น ในใจมีความดี ทำไมต้องคร่ำครึกับเปลือกนอก? ตอนนี้ใจนายมีพระพ พุทธ แต่ไม่มีตัวเอง ฝึกไปแบบนี้จะกลายเป็นอาจารย์เหรอ เสียการบำเพ็ญเพียรพุทธของตนเองไป แบบนั้นไม่ใช่การบำเพ็ญเพียรพุทธ แต่เป็นการบำเพ็ญเพียรมาร”
ลิงฟังอย่างจริงจังมาก จดจำทุกอย่างเอาไว้ แต่ก็ยังคงสับสนเล็กน้อย ไม่เข้าใจความหมายฟางเจิ้ง ฝึกตัวเอง? ฝึกตัวเองก็สำเร็จอรหันต์ได้? ถ้าอย่างนั้นเมื่อก่อนมันไม่ได้ฝึกพุทธหรือ? ? แต่ว่า…คิดไม่ออก มองไม่ขาด ไม่เข้าใจ
ฟางเจิ้งพูด “ค่อยๆ ตระหนักรู้เถอะ รอนายเข้าใจเมื่อไร นายจะเป็นนักบวชที่แท้จริง”
ลิงยืนขึ้นประนมสองมือ “อมิตาพุทธ ศิษย์เบาปัญญา แต่ศิษย์จะพยายาม”
“ไปเถอะ ตอนว่างงานจากวัดก็ไปเดินในภูเขา ดูลิงตัวอื่นๆ ดูสรรพสัตว์ในโลก จากนั้นคิดถึงเส้นทางของตัวเอง” ฟางเจิ้งโบกๆ มือ
เจ้าลิงรับคำสั่ง ลงไปแล้ว ในหัวมีแต่คำพูดฟางเจิ้ง แต่มันก็ไม่เข้าใจ…
ดูจากท่าทางเจ้าลิงแล้ว ฟางเจิ้งไม่รู้ว่าควรจะชี้แนะอย่างไร สอนลิงตัวหนึ่งให้กลายเป็นนักบวชที่ได้มาตรฐาน ความน่ากลัวแบบนี้คงไม่มีอีกแล้วในโลก
ฟางเจิ้งวางเรื่อ
