ก็ไม่ใช่คนดีอะไร สิ่งที่พวกเขาทำผมเองก็ยังอยากยิงเป้าพวกเขาสักทีเลย น่าเสียดาย ในด้านกฎหมายยังไม่ถึงขั้นนั้น ไปตรวจสอบทีละคน ควรจัดการยังไงก็ทำตามนั้น ส่วนที ว่าทำไมพวกเขาเป็นแบบนี้ พวกชาวบ้านก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอ? แปลก จู่ๆ ก็เป็นบ้า เดาว่าคงทำเรื่องชั่วมาเยอะเลยตกใจไปเอง” อธิบดีกล่าว
ขณะนี้เอง เสียงตะโกนร้องไห้ดังแว่วมาจากข้างนอก รวมถึงเสียงตะโกนร้องของวัวว่าจะกินนมจะกินหญ้า อธิบดีฟังจนหัวโตแล้ว เอ่ยว่า “รีบเรียกคนจากโรงพยาบาลโรคประสาทมาพาไอ้บ้าพวก นี้ไป! แม่ง ดึกดื่นต้องมาฟังพวกแกตะโกนแบบนี้อีก น่าขนลุกตาย…”
……
ในเวลาเดียวกัน กลางภูเขาใหญ่
เมื่อฟ้าส่องแสง ฟางเจิ้งลืมตาขึ้นช้าๆ เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “อากาศดี ทุกท่าน ออกเดินทางกันไหม?”
“ออกเดินทาง…” ออกเดินทางน้องแกสิ! ลุงต๋า เจ้าใบ้ และอิงจื่อสามคนด่าทอในใจเป็นเสียงเดียวกันอย่างน่าประหลาด
ทันใดนั้นเอง ฟางเจิ้งพลันกระโดดไปข้างหลัง
คนพวกนี้เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีพร้อมกัน
ต่อมาเห็นฟางเจิ้งหมุนตัวกลับวิ่งหนีไป “หมู!”
“หลวงพี่ รอเดี๋ยวก่อน แค่หมูน่ากลัวตรงไหน?” อิงจื่อร้อนใจแล้ว
ต่อมาได้ยินเสียงลุงต๋าบอก “วิ่งเร็ว! หมูป่า!”
อิงจื่อได้ยินดังนั้นจึงหันไปมอง เห็นหมูป
