่าตัวใหญ่หนักร้อยห้าสิบกิโลฯ สิบกว่าตัวเดินออกมาจากในป่า กีบเท้าตะกุยดิน ส่งเสียงคร่อกๆ ยกคมเขี้ยว ตั้งท่าจะโจมตีเข้ามา
อิงจื่อกับลุงต๋ามองตากันทีหนึ่ง เจ้าใบ้แบกลุงต๋าวิ่งไป
อิงจื่อรีบตามหลัง หมูป่าขยับตาม แต่ไม่รู้ว่าหมูป่าตัวใหญ่เกินไปหรือทางป่าเขาเดินลำบาก ถึงตามมาไม่ทันสักที
ทว่าเจ้าใบ้กับอิงจื่อกลับวิ่งเข้าไปในป่าลึกขึ้นเรื่อยๆ…
หมูป่าตัวหนึ่งมองหมูป่าอีกตัว “พี่ใหญ่ ทำไมพวกเราต้องฟังหลวงจีนด้วย?”
“ก็สู้เขาไม่ได้!” พี่ใหญ่หมูป่าเอ่ยด้วยความไม่ยอม ก่อนดวงตาเปล่งประกาย “แต่แกไม่คิดว่ามันน่าสนุกมากเหรอ”
“จริง!”
“แล้วจะมัวพูดไร้สาระทำไม ตามพวกมันไปสิ จิ๊ๆ…ฉันจะใช้เขี้ยวแทงก้นพวกนั้น!” จ่าฝูงหมูป่าร้องเสียงดังด้วยความตื่นเต้น
รอจนพวกเขาวิ่งไปไกลแล้ว ฟางเจิ้งในจีวรขาวถึงออกมา นั่งขัดสมาธิในแคมป์ กินอาหารเช้าพลางฟังเสียงนกร้อง ยิ้มอย่างสงบ “ชอบหลอกคนอื่นขนาดนั้น ก็รับมื้ออาหารที่อาตมามอบให้ดี ๆ แล้วกัน เล่นในภูเขาไปเถอะ…”
ทานอาหารเช้าเสร็จ ฟางเจิ้งจึงค่อยยืนขึ้นเดินออกไป เข้าสู่หมู่บ้านเอกดรรชนี ตำรวจสองนายเดินมาเอ่ยกับฟางเจิ้งว่า “เจ้าอาวาสฟางเจิ้ง ตอนที่ท่านไม่อยู่วัดท่านเกิดเรื่องด้วย…
