คุณทำแบบนี้มันไม่ค่อยดีนะ ถ้าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นมาจะไม่ดีกับชื่อเสียงวัด ”
“วางใจเถอะ คุณไม่ต้องห่วงชื่อเสียงวัดหรอก” หวังโอ้วกุ้ยยิ้มเยาะ
ซ่งเอ้อโก่วหัวเราะเจ้าเล่ห์ “เจ้าอาวาสฟางเจิ้งเป็นคน ไม่ใช่ตัวตลกอย่างแก พูดสองสามคำก็ทำลายชื่อเสียงคนอื่นได้ แม่งเอ๊ย เมื่อก่อนฉันขโมยไข่ไก่ยังต้องดูลาดเลาตั้งสองวัน จนแน น่ใจแล้วถึงจะลงมือ แกมันโง่ ไม่รู้อะไรเลยก็มาแล้ว…คิดว่าจะแตะภูเขาเอกดรรชนีได้เหรอ ขากถุย!”
เฉินจินพูดว่า “คิดจริงๆ เหรอว่าสิ่งที่คุณทำไร้ที่ติ? กรุ๊ปทัวร์มีแต่ผู้ชายหนุ่มแน่น เห็นๆ อยู่ว่าจะปีนเขาไปดูวิว แต่กลับแบกของห่อเล็กใหญ่ขึ้นเขา ทำไม? เอาไว้ช่วยถ่วง น้ำหนักเวลาปีนเขาเพื่อออกกำลังกายรึไง”
“เป็นเหล่าเฉินที่ตาดี สมองปราดเปรื่อง เห็นว่าผิดปกติพวกเราก็ตามมาเลย หึๆ เกือบให้พวกแกได้ทำแผนชั่วสำเร็จแล้ว…ยังดีนะทีมาทันเวลา ไม่อย่างนั้นถ้ามีกระเบื้องวัดหายไปแม้แต ต่แผ่นเดียว ฉันจะตีพวกหมาอย่างแกให้ตาย” ซ่งเอ้อโก่วตะโกน
“ไม่ใช่…ทุกท่าน เราพูดกันดีๆ ไม่ได้เหรอ ตกลง เรื่องนี้ผมผิดก่อน ถ้าไม่อย่างนั้นเรามาคุยกันดีๆ เถอะ พวกเราลงเขาไปหาบาร์ใหญ่ๆ กัน ผมเลี้ยงเอง เลี้ยงทุกคนเลย พูดคุยกัน
