ตรงๆ ๆ ก็จบเรื่องแล้ว ว่าไง?” เถ้าแก่ซยงร้อนใจเช่นกัน เขาไม่เข้าใจเลย ตนทำกับวัดเล็กเท่าฝ่ามือ แต่ทำไมถึงเหมือนไปขุดหลุมศพบรรพบุรุษชาวบ้านพวกนี้? ทั้งยังเฮโลกันมาหมด แถมยังมี ท่าทีราวกับเคียดแค้นกัน ตอนแรกได้ยินลุงต๋าบอกก็คิดว่าเป็นวัดเล็กหมู่บ้านเล็ก จึงคิดว่าไม่เป็นอะไร ทั้งยังจะรีบรบรีบจบ เอาของแล้วจากไป แต่สุดท้ายกลับพบว่ามาที่นี่แล้ว ชนกำแพงทุกทาง ประหลาดทุกแห่ง ตอนนี้ตกหลุมปีนออกมาไม่ได้แล้ว
“ผมรับอาหารของคุณตรงนี้ไม่ได้ รอตำรวจมาแล้วเราค่อยไปคุยที่สถานีตำรวจกันดีกว่า” หวังโอ้วกุ้ยพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
เถ้าแก่ซยงเห็นหวังโอ้วกุ้ยไม่คล้อยตาม จึงพูดเสียงเบาว่า “ผมให้แสนหนึ่ง คุณปล่อยผมไป ว่ายังไง?”
หวังโอ้วกุ้ยไม่ขยับหนังตาด้วยซ้ำ
“สองแสน! สองแสนก็ซื้อรถดีๆ ได้คันหนึ่งแล้ว” เถ้าแก่ซยงเสนอ
หวังโอ้วกุ้ยหัวเราะเยาะ “คุณคิดว่าผมหวังโอ้วกุ้ยสามคำนี้มีค่าแค่สองแสน?”
“สามแสน! คำละหนึ่งแสน ว่ายังไง? เราไม่มีความแค้นกัน คุณไม่จำเป็นต้องทุบผมให้ตายหรอกมั้ง? วัดไม่มีอะไรเสียหาย คุณเอาเงิน ผมกลับไป จากนี้จะไม่มาอีก พวกเราต่างคนต่างอยู่ ทุก กคนมีความสุขไม่ดีเหรอ?” เถ้าแก่ซยงพูดด้วยน้ำเสีย
