งที่เขาคิดว่าจริงใจที่สุด
“คุณคิดเยอะไปแล้ว หวังโอ้วกุ้ยสามคำไม่มีค่าแม้แต่เหมาเดียว คุณให้สามแสนมันเยอะเกินไป ผมรับไม่ได้หรอก” หวังโอ้วกุ้ยหัวเราะร่า
เถ้าแก่ซยงได้ยินดังนั้น สีหน้าพลันมืดทะมึน “จะเอายังไง? นี่กะจะโขกสับผมให้ตายเหรอ ผู้ใหญ่บ้านหวัง พี่น้องพวกนี้ของผม มีดเคยผ่านเลือดกันมาทั้งนั้น ชาวบ้านข้างหลังคุณพวกน นี้คงจะไม่เคยเห็นเลือดคนล่ะมั้ง? ถ้าสู้กันจริงๆ คนของผมไม่กลัวตาย ถ้าชาวบ้านต้องตายไปหลายคนเพื่อวัดเดียวแบบนี้…ผมจะยังไงก็ได้ ถึงยังไงต้องติดคุกอยู่แล้ว ไม่ว่ากรณีใดก็เห หมือนกัน หนีก็หนีแล้ว หนีไม่รอดก็ลากอีกสองสามคนไปด้วยกัน”
ระหว่างพูดอยู่นี้ มีกลุ่มคนเดินเข้ามาที่ข้างหลังเถ้าแก่ซยง และยังมีอีกสิบกว่าคนที่มีทักษะการต่อสู้ แต่ละคนถือมีดด้วยท่าทีไม่กลัวตายและดุร้าย
พูดจบ หวังโอ้วกุ้ยกังวลเล็กน้อยจริงๆ แล้ว ชาวบ้านก็คือชาวบ้าน ปกติมีปากมีเสียงกันยังพอไหว แต่ถ้าสู้สุดชีวิตจริงๆ ถึงคนจะเยอะ ชนะได้ไม่มีปัญหา ทว่าก็ต้องมีถูกแทงบาดเจ็บล ล้มตาย…คิดถึงผลลัพธ์ข้างหลังแล้ว หวังโอ้วกุ้ยลังเล ทว่าจะปล่อยพวกเถ้าแก่ซยงไปแบบนี้เขาก็ไม่ยอม
ชั่วขณะที่คนสองฝั่งกำลังคุมเชิงกันนั้น เสีย
