งกระแอมไอดังขึ้น “ทุกท่าน พวกเจ้าไม่ให้เกียรติกันเกินไปหน่อยหรือไม่? ถึงอาจารย์ข้าจะไม่อยู่วัด แต่ข้ายังอยู่”
ทุกคนมองตามเสียงไป เห็นเพียงเด็กแดงเอามือเล็กไพล่หลัง เชิดหน้าขึ้นยืนอยู่ตรงปากประตูวัด ทำหน้าตาดั่งคนสูงศักดิ์ ส่วนพวกเจ้าเป็นคนจร
สีหน้าแบบนั้นเป็นการดูถูกอย่างโจ่งแจ้ง ไม่ต้องพูดอะไร แต่ทำให้รู้สึกว่าได้รับความอัปยศครั้งใหญ่!
พวกหวังโอ้วกุ้ยย่อมรู้ว่าเด็กแดงกำลังดูถูกใคร จึงไม่ได้สนใจ
เถ้าแก่ซยงกลับโกรธ จะจัดการหวังโอ้วกุ้ยได้อยู่แล้ว แต่มีเจ้าตัวเล็กกระโดดออกมาอีก! ด้วยความโมโห เถ้าแก่ซยงจึงไม่พูดไม่จา ส่งสายตาไป ผู้ชายที่อยู่ใกล้เด็กแดงที่สุดยกเท้าถีบไป ปทีหนึ่งพร้อมด่าทอว่า “ไอ้ลูกหมา ผู้ใหญ่คุยกัน แกไสหัวไปตรงนู้นไป!”
“หือ?” เด็กแดงเลิกหนังตาขึ้น ดวงตาสองข้างปะทุกลิ่นอายสังหารเหลือล้น กลิ่นอายสังหารน่าสะพรึงของมหาราชาปีศาจที่มาจากอีกโลกและสังหารปีศาจสัตว์ประหลาดมาไม่รู้เท่าไรจะน่ากลัวเพีย ยงใด? วินาทีที่คนนั้นยกเท้าถีบมาก็ส่งเสียงร้อง ขาอ่อนยวบคุกเข่าลง ปัสสาวะและอุจจาระราดออกมาหมด ก่อนจะเป็นอัมพาตบนพื้นอยู่ทั้งแบบนี้!
“นี่มันบ้าอะไรวะ?” เถ้าแก่ซยงไม่รู้สึกถึงกลิ่นอายสังหารที่เด็กแด
