“วัว! วัว!”
“ฉันฆ่าแกไปแล้วนี่!”
“อย่าเข้ามา!”
“ช่วยด้วย!”
“วะฮ่าๆ…ฉันรวยแล้ว เงินเต็มไปหมด! เงินเต็มไปหมด!”
“ไสหัวไป! ฉันฆ่าแกได้ครั้งหนึ่งก็ฆ่าครั้งที่สองได้! ฉันฆ่า ฉันฆ่าแกไปแล้ว!” นี่คือเสียงของหมานจื่อ
จากนั้นเถ้าแก่ซยงเห็นหกคนที่ขึ้นหอกลองล้มลุกคลุกคลานวิ่งลงมา สองคนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง คนหนึ่งร้องไห้ฟูมฟาย และอีกคนพอเจอใครก็จะกัดราวกับเสียสติ อีกคนก้มหน้าลงตะโกนเ เสียงดัง “ฉันคือวัว! ฉันเป็นวัวขาเดียว จะขวิดพวกแกให้ตาย! มอๆๆ…” หมานจื่อข้างหลังกวัดแกว่งมีด เห็นคนก็ทำท่าจะฟัน ฟันไปพลางหัวเราะเยาะไปพลาง “หนีเหรอ อย่าคิดหนีแม้แต่คน นเดียว! ฉันจะฆ่าพวกแกให้หมด!”
เถ้าแก่ซยงเห็นแบบนั้นก็ตกใจสะดุ้ง หกคนที่ขึ้นไปเป็นบ้ากันหมด! แม้แต่หมานจื่อยังบ้า เขารู้สึกขนหัวลุก ในที่สุดก็คิดว่าเรื่องนี้ผิดปกติเล็กน้อย จึงรีบเอ่ยว่า “บ้าไปแล้ว บ้ากันหมด! หมานจื่อ รีบหยุดเดี๋ยวนี้!”
ผลคือหมานจื่อพลันหมุนตัวกลับ ยกมีดปรี่มาหาเขา “แกด่าฉันว่าหมานจื่อ[1]? ฉันจะฟันแกให้ตาย!”
เถ้าแก่ซยงตกใจจนวิ่งหนี พลางตะโกนว่า “เร็ว! ใครก็ได้มาเร็ว คุมไอ้พวกนี้ไว้!”
ทุกคนถึงค่อยตั้งสติกลับมาได้ ใช้เชือกและตาข่ายทั้
