งหมด ไม่นานก็คุมคนพวกนี้ไว้ แม้จะเป็นแบบนี้ก็ยังมีคนโดนฟันและกัดบาดเจ็บ เวลานี้ กองทัพหัวขโมยที่เดิมทีองอาจห้าวหาญกลายเป ป็นกลุ่มคนบาดเจ็บ ร้องโอดโอยเกลื่อนกลาด
ถึงจะถูกควบคุมไว้แล้ว แต่คนพวกนี้ไม่มีท่าทีว่าจะดีขึ้นเลย ยังคงตะโกนว่าจะฆ่า ส่งเสียงร้องของวัวไม่ขาด…
ในกลุ่มนั้นหมานจื่อดุร้ายสุด อ้าปากกว้างกัดเชือกอย่างแรง ตะโกนเสียงดังว่า “ฉันจะกัดแกให้ตาย กัดแกให้ตาย! จะกัดพวกแกให้ตาย กัดพวกแกให้ตายทั้งหมด มอๆ…”
“เหล่าหลี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น? แค่หอกลอง ทำไมขึ้นไปถึงเป็นบ้าได้?” เวลานี้เถ้าแก่ซยงกลัวจริงๆ แล้ว และยังไม่กล้าให้คนขึ้นหอกลองอีก แต่เรียกผู้เชี่ยวชาญด้านโบราณวัตถุอย ย่างเหล่าหลี่มาถามด้วยอาการตัวสั่น
เหล่าหลี่ยิ้มเจื่อน “เถ้าแก่ซยง คุณถามผมแล้วผมจะถามใคร ตั้งแต่มาที่วัดนี้ ที่ที่เราเห็นและสัมผัสมีที่ไหนปกติบ้าง? เฮ้อ…เกรงว่าพระพุทธองค์จะแสดงฤทธิ์ จัดการคนบาปหนักอย่าง พวกเรา”
ได้ยินเหล่าหลี่พูดแบบนี้ เถ้าแก่ซยงก็ใจสั่นแวบหนึ่ง
“เถ้าแก่ พี่น้องหลายคนบาดเจ็บ ดูท่าแล้วมีหลายคนใช้งานไม่ได้แล้ว เถ้าแก่ว่าจะทำยังไงดี?” ตอนนี้เอง มีคนหนึ่งวิ่งเข้ามารายงาน
“ทำยังไง?” เถ้าแก่ซยงโกรธ
