แล้ว เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าตอนนี้จะทำอย่างไร! พาคนมาเยอะขนาดนี้ ถ้าผลคือไม่ได้ผลกำไรเลยก็แล้วไป แต่นี่จะต้องกลับไปมือเปล่าหรือ!
คิดได้ดังนั้น เถ้าแก่ซยงก็ว้าวุ่นใจ…
“เถ้าแก่ซยง ถ้าไม่อย่างนั้นเราเข้าวัดไปจุดธูปสักสองสามดอก ขอร้องให้พระพุทธองค์ปล่อยไปเถอะ มีโอกาสสูงมากที่พวกเราจะเจอกับเรื่องเหนือธรรมชาติแล้ว” คนคนนั้นพูดพลางสะอื้นไห้
“เจอเรื่องเหนือธรรมชาติ? เจอกับผีแกสิ! ฉันอยากรู้นักว่าวัดเก่าๆ นี่จะเจ๋งขนาดนั้นจริงเหรอ พาคนตามฉันมา! วันนี้ถ้าไม่อธิบายให้ฉันรู้เรื่อง ฉันจะรื้อวัดเก่านี่!” เถ้าแก่ซย ยงมีเพลิงโทสะเต็มอกแต่ไม่มีที่ระบาย เขาไม่กล้าขึ้นหอกลอง แต่เข้าวัดไม่ใช่ปัญหาอะไรนี่? ในวัดคงไม่มีที่แปลกๆ หรอก?
เรื่องดำเนินมาถึงตอนนี้ เถ้าแก่ซยงไม่หวังจะได้กลองกับระฆังมาแล้ว แต่ความเสียหายตรงนี้จะต้องหาคนชดใช้ ไม่อย่างนั้นเขาคนเดียวรับผิดชอบไม่ไหว เขาจึงเบนความคิดไปที่ตัววัดแทน
คนอื่นไม่รู้จะทำอย่างไร ได้แต่ตามเถ้าแก่ซยงเข้าวัดเอกดรรชนี
บนหลังคา กระรอกร้อนใจแล้ว กระโดดขึ้นๆ ลงๆ พลางร้องว่า “เฮ้ย พวกเขามาวัดแล้ว? ทำยังไงดี ทำยังไงดี”
“รีบร้อนอะไร ข้าจะไปดูเอง!” เด็กแดงยิ้มเยาะ ก่อนกระโดดลงไป
