หมาป่าเดียวดายกระโดดตาม เอ่ยขึ้นว่า “ฉันต่างหากผู้ปกปัก”
ลิงกระโดดตามไปเช่นกัน “มีทุกข์ร่วมต้าน ให้ศิษย์พี่ศิษย์น้องเสี่ยงอันตราย อาจารย์เป็นพวกเจ้าเล่ห์จริงๆ”
สิ้นเสียง เด็กแดงกับหมาป่าเดียวดายหันหน้ากลับมาพร้อมกัน จากนั้นพยักหน้าเห็นด้วย
กระรอกเห็นแบบนั้นก็คว้าหินมาก้อนหนึ่ง พูดด้วยความโมโหว่า “ฉันก็จะไปด้วย!”
“พังประตู!” เถ้าแก่ซยงสั่งการ
เพิ่งสิ้นเสียง ประตูใหญ่ถูกเปิดออก
แทบเป็นขณะเดียวกัน มีเสียงตะโกนด้วยความโกรธดังแว่วมา “ดูซิว่าใครช่างกล้า!”
เด็กแดงที่เปิดประตูใหญ่และเตรียมจะเสแสร้งพลันอึ้งงัน มีคนแย่งบทพูดไปจากเขา…
เถ้าแก่ซยงตะลึงงันเช่นกัน หันไปมองก็เห็นไฟฉายหลายสิบกระบอกส่องมาทางพวกเขาจากข้างหลัง หรี่ตามองไปก็มืดจนไม่รู้ว่ามากี่คน อีกอย่างคนพวกนี้เหมือนจะเอาของมาด้วย เห็นได้ชัด ดที่สุดคือคนคนนั้นที่ยืนอยู่ข้างหน้า ในมือถือจอบ มีท่าทีกระตือรือร้นอยากลงมือ
“ใคร? ใครน่ะ?” เถ้าแก่ซยงเห็นอีกฝ่ายเยอะกว่าคนของตนก็ตกใจ
“ไกด์ซยง เป็นอะไรไป ไม่ได้เจอกันไม่กี่ชั่วโมงก็ไม่รู้จักกันแล้ว?” พอปิดไฟฉายก็เผยร่างเงาของหวังโอ้วกุ้ย หวังโอ้วกุ้ยยืนอยู่กับชาวบ้านกลุ่มใหญ่ ในมือถือหม้อชามถ้วยกร
