ะบว วย กระทะใหญ่ เก้าอี้ไม้กระดาน จอบ คราด เสียมและมีดหั่นผัก มีอาวุธสิบแปดอย่างของหมู่บ้านชาวนาครบมือ!
“อ้าว ผู้ใหญ่บ้านหวังนี่เอง คุณขึ้นเขามาทำไมล่ะครับ?” เถ้าแก่ซยงเห็นท่าทีอีกฝ่ายแล้วก็กลัวนิดๆ แต่ก็เกิดความคิดอย่างหนึ่งขึ้นได้ เอ่ยยิ้มๆ ในฉับพลัน
“ถ้าผมไม่ขึ้นมาจะรู้ได้ยังไงว่าปล่อยหมาป่าขึ้นภูเขา เถ้าแก่ซยงจะทำไมนะ? จะทุบวัดเอกดรรชนี? แล้วก็คนพวกนี้อีก ทั้งเชื่อมไฟฟ้า ทั้งค้อน ทั้งเลื่อยไฟฟ้า จะรื้อย้ายกันเหรอเน นี่ย?” หวังโอ้วกุ้ยถามอย่างมีเลศนัย
“ผู้ใหญ่บ้านหวัง คุณพูดอะไรอย่างนั้น ผมเป็นคนดี มาจากบริษัทท่องเที่ยวที่ได้มาตรฐาน จะไปทำเรื่องรื้อนู่นรื้อนี่ได้ยังไง…” เถ้าแก่ซยงกลอกตาไปมา คิดหาวิธีแก้ปัญหา
“อ้อ? ถ้าอย่างนั้นผมอยากรู้ว่าถ้าคุณไม่ได้จะรื้อย้าย แล้วคิดจะทำอะไร” หวังโอ้วกุ้ยถาม
เถ้าแก่ซยงกลอกตาทีหนึ่ง “จะทวงหนี้!”
“ทวงหนี้? ใครไปติดหนี้คุณ?” ถานจวี่กั๋ววางกล้องยาสูบแบบยาวในมือลง น้ำเสียงเย็นเยือกหลายส่วน
“จะมีใครอีก? ก็เจ้าอาวาสวัดนี้ ฟางเจิ้งน่ะ! พวกเขาติดเงินผม ผมเลยมาทวงหนี้ แต่หนีไม่ยอมพบหน้า ผมก็ต้องเคาะประตูเรียกสิ พวกคุณว่าสมัยนี้หาเงินง่ายรึไง มีอย่างที่ไหนให้เขา าแล้ว
