“ขยะไร้ประโยชน์” เถ้าแก่ซยงเบะปาก ใช้ประโยชน์จากเหล่าหลี่หมดแล้ว เขาย่อมไม่เกรงใจอีก
“หมานจื่อ ตาแกแล้ว” เถ้าแก่ซยงเรียก
อีกด้าน ชายร่างกำยำที่กำลังประกอบอุปกรณ์เฉพาะทางแสยะยิ้ม “ครับ! เถ้าแก่ วางใจเถอะ ที่เหลือให้ผมจัดการเอง”
พูดจบ ชายร่างกำยำพากลุ่มคนพร้อมอุปกรณ์เฉพาะทางขึ้นหอระฆัง เตรียมจะตัดระฆัง
หมาป่าเดียวดายเห็นถึงตรงนี้ก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว นี่คือพวกหัวขโมย!
หมาป่าเดียวดายจะพุ่งเข้าไป แต่มีฝ่ามือหนึ่งตบเข้าที่หัวมัน เมื่อหันไปก็เห็นลิงที่มาเมื่อไรไม่รู้ นั่งยองอยู่ข้างๆ มองดูอย่างเงียบๆ
“ทำอะไรน่ะ พวกมันจะทำลายระฆังยังมัวดูอยู่อีก? ฉันทนดูไม่ได้หรอก ฉันจะเข้าไป” หมาป่าเดียวดายพูด
“ใครว่าดู คนเยอะแบบนี้ ศิษย์พี่คนเดียวไหวเหรอ?” ลิงตอบ
“แล้วจะทำยังไง หรือว่าจะดูพวกมันทำลายระฆัง?” หมาป่าเดียวดายร้อนใจแล้ว
“ศิษย์พี่จะรีบร้อนทำไม? ตอนอาจารย์ไปเคยบอกกับศิษย์น้องว่าถ้ามีคนจะเคาะระฆังนั่นไม่ได้ แต่ถ้ามีคนจะรื้อระฆัง ก็ให้ปล่อยพวกเขาทำตามสบาย” ลิงกล่าว
“อะไรนะ?” หมาป่าเดียวดายเบิกตาโตจนกลมมาก จากนั้นมองลิงด้วยความสงสัย “ศิษย์น้องไม่ได้เชิญโจรมาหรอกใช่ไหม?”
ลิงมองบนด้วยความโมโหทีหนึ่ง “ศ
