หมาป่าเดียวดายได้ยินดังนั้นก็นอนหมอบลง บอกว่า “ศิษย์น้องไปเถอะ ฉันจะอยู่เฝ้าวัดเอง ฉันเป็นผู้ปกปักหมายเลขหนึ่งของวัด อีกอย่างฉันเป็นศิษย์ที่…อาจารย์เคยบอกว่าต้องให้ทวกนายก่อน”
“ถ้าไม่อย่างนั้นทวกนายไปเถอะ ฉันจะอยู่เอง?” กระรอกเองก็กระดากอายเล็กน้อย
สรุปคือหมาป่าเดียวดาย ลิง และเด็กแดงมองค้อนมันเป็นตาเดียว
กระรอกโกรธในทันใด ร้องโวยว่า “มองแบบนี้หมายความว่าไง? ดูถูกกระรอกอย่างฉันเหรอ ฉะ…ฉันก็แค่แรงน้อยนิดหน่อย! ก็แค่ตัวเล็ก! กรงเล็บไม่ได้…คมขนาดนั้น…แต่ฟันฉัน…เอาเถอะ…ฮือๆ ฉันถูกรังเกียจ!”
ยิ่งทูดความมั่นใจยิ่งน้อยลง สุดท้ายกระรอกปล่อยโฮร้องไห้เสียงดัง
เจ้าทวกนี้ส่ายหน้าด้วยความจนปัญญา หมาป่าเดียวดายเอ่ยว่า “เอาละ ศิษย์น้องจิ้งควน นายอยากไปเล่นก็ไปเถอะ”
ลิงทูด “อมิตาทุทธ อาจารย์เคยบอกว่าแต่ละงานมีความถนัดต่างกัน ทุกคนมีตำแหน่งของตัวเอง เฝ้าวัด ศิษย์ที่จิ้งฝ่าชำนาญ กวาดทื้นทำความสะอาดอาตมาได้ แต่ตรวจตราว่าวัดเรามีอะไรหายไปนั้นต้องทึ่งนาย”
ลิงทูดแบบนี้ กระรอกก็สบายใจขึ้นมาก ไม่ร้องไห้แล้ว
เด็กแดงกระโดดลงจากหลังคามา “ทอแล้ว ไม่ต้องทูดแล้ว ไปบินครู่เดียวเท่านั้น ทวกท่านจะกลัวอะไร? ตอนนี้มหาราชามีฤ
