‘ยอมไหม?’ ฟางเจิ้งเห็นหมีดำจะร้องไห้แล้วจึงรีบพูด
หมีดำทำหน้ามึนงง ดึงลิ้นกลับมาไม่ได้ จะตอบอย่างไร?
‘ตกลงพยักหน้า ปฏิเสธส่ายหน้า’ ฟางเจิ้งหาวิธีจัดการหมีดำพบแล้ว จะไปยอมปล่อยมือไปแบบนี้ได้หรือ?
หมีดำยอมจริงๆ ตบไม่ตาย ลิ้นยังถูกจับไว้อีก หมีเองก็ไม่มีความยึดติดในศักดิ์ศรีของวีรบุรุษอะไร ฟ้าดินกว้างใหญ่ แต่ชีวิตใหญ่ที่สุด มันพยักหน้ารัวๆ สื่อว่ายอมแล้ว
ฟางเจิ้งกล่าวว่า ‘ถ้าอย่างนั้นยังไม่ลงมาจากตัวอาตมาอีก?’
หมีดำรีบยกก้นขึ้นมา ฟางเจิ้งดึงขาสองข้างที่ถูกหมีดำทับไว้ออกก่อนจะปล่อยลิ้นในมือ
สรุปเมื่อปล่อยมือไป หมีดำยกมือตะปบเข้ามา ตบฟางเจิ้งลงกับพื้น! ฟางเจิ้งถือโอกาสล้มลงไป แต่สองมือยื่นออกมาได้ คว้าที่ใต้สะโพกหมีดำ!
‘โฮก!’ หมีดำร้องโหยหวนแหลมเล็ก มันสาบานว่าชีวิตนี้ไม่เคยคิดว่าจะมีคนที่ไร้ยางอายแบบนี้ได้ คว้าหมับเข้าที่กล่องดวงใจของมันตรงๆ! อีกทั้งมันยังไม่เคยเจ็บแบบนี้มาก่อน!
ฟางเจิ้งยังไม่ทันถาม หมีดำก็พยักหน้าสุดชีวิต ไม่พยักหน้าไม่ไหว เจ็บ!
ฟางเจิ้งปล่อยมือ หมีดำวิ่งหนีไป วิ่งไปอยู่ใต้ต้นไม้ไกลๆ แล้วถึงจะหย่อนก้นนั่งลง หมีดำตัวใหญ่ใช้กรงเล็บคลึงใต้สะโพกสุดชีวิต ขณะเดียวกันยังมองฟางเจิ
