้งด้วยความเคียดแค้น คาดเดาว ว่าชั่วชีวิตนี้ หมีดำคงไม่เคยเจอใครหน้าด้านไร้ยางอายแบบนี้มาก่อน! หนังหน้าหนา ขนาดลิ้นมันยังจัดการไม่ได้…น่ากลัวเกินไปแล้ว!
ฟางเจิ้งเห็นว่าในที่สุดหมีดำก็เชื่องแล้ว จึงยืนขึ้นเดินไปหาหมีดำ
หมีดำเห็นแบบนั้นก็พลันวิ่งหนี รักษาระยะห่าง ไอ้สารเลวไร้ขนนี่น่ากลัวเกินไป มันไม่อยากเล่นด้วยแล้ว!
ฟางเจิ้งเห็นแบบนั้นก็ฝืนยิ้มอย่างจนปัญญา ‘นายจะวิ่งทำไม? ถ้าอาตมาจะจัดการนายจริงๆ จะปล่อยให้นายหนีไปได้เหรอ มานี่ เรามาหารือกันหน่อย ถ้าทำสำเร็จ อาตมาจะให้อาหารมื้อใหญ่ ว่า ายังไง?’
‘ไม่ไป แกดึงไข่ฉัน!’ ในที่สุดหมีดำก็พูด
ฟางเจิ้งได้ฟังแบบนั้นก็หน้าแดง ถ้าเรื่องชั่วช้านี้แพร่งพรายออกไป เขาคงได้เห็นภาพที่เหล่าลูกศิษย์หัวเราะเยาะตนแน่ แต่ฟางเจิ้งก็ยังเอ่ยว่า ‘วางใจเถอะ ครั้งนี้ไม่ดึงแล้ว เราม มาร่วมมือกันหน่อย’
‘ไม่คุย!’ หมีดำปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
‘อย่าทำแบบนี้เลย แค่ร่วมมือกันไม่มีอย่างอื่น เอาอย่างนี้ นายบอกเงื่อนไขมา ถ้าไหวอาตมาจะตอบตกลง ว่ายังไง?’ ฟางเจิ้งพูด
หมีดำกลอกตาโต บอกว่า ‘แกห้ามดึงลิ้นกับไข่ฉัน เรามาสู้กันอีก ถ้าแกชนะ ฉันจะฟังแก แต่ถ้าแกแพ้ ห้ามรบกวนฉันอีก!’
ฟางเจิ้งได้ยินแบบ
