กลับไป ด้วยความที่ไม่มีใครนำทาง การเดินจึงไม่ราบรื่น มีเลี้ยวลดคดเค คี้ยว เสียแรงไปมาก หลังจากเจอหมีดำก่อนหน้านี้แล้ว พวกเขาต่างใจฝ่อและระแวงขึ้นเรื่อยๆ
“ลุงต๋า…” อิงจื่อหันกลับมามองลุงต๋าที่หน้าซีดขาว
ลุงต๋าโบกมือ “อย่ากลัว เมื่อกี้ตั้งตัวไม่ทัน ไม่อย่างนั้นด้วยประสบการณ์ของลุงกับเจ้าใบ้คงไม่มีทางประสานงากับหมีหรอก เธอเดินไปได้เลย อย่าเร็วเกินไป ถ้าเจ้าใบ้ส่งเสียงเธอก็ อย่าขยับ สัตว์ป่ามีกฎของมัน พวกมันกำหนดอาณาบริเวณได้ เห็นสัญลักษณ์พวกมันก็ให้อ้อม ปกติสัตว์ป่าจะไม่โจมตีคน…อืม หมีดำเมื่อกี้อาจจะโกรธไอ้หลวงจีนสารเลวนั่นถึงได้คลุ้มคลั่ง ง”
อิงจื่อพยายามพยักหน้าสื่อว่าเข้าใจ