ำราม ไล่ตามตามจางจื่อไป
จางจื่อวิ่งไปได้ชั่วครู่ก็รู้สึกว่าทิ้งห่างมาได้แล้ว จึงนั่งลงพักผ่อนใต้ต้นไม้
“แม่งเอ๊ย ไอ้ลาหัวล้านสมควรตายนั่น ไม่อยากเชื่อว่ามันจะลากหมีเข้ามา ดีนะที่ฉันวิ่งเร็ว ไม่อย่างนั้นคงตายไปแล้ว” จางจื่อด่าทอพลางหยิบกระติกน้ำออกมาดื่มอึกหนึ่ง เมื่อมอง งไปรอบๆ ก็พบสิ่งที่น่าเศร้าคือ เหมือนว่าเขาจะหลงทาง!
“ไม่เป็นไร อีกเดี๋ยวปีนขึ้นยอดเขาก็หาทางกลับได้เอง” จางจื่อพึมพำ
ทันใดนั้นเอง เสียงคำรามหมีดังแว่วมา ตามด้วยเสียงฝีเท้าตึกๆ ราวกับตีกลองค่อยๆ เข้ามาใกล้
จางจื่อรีบลุกขึ้นด้วยความตกใจ ด่าทอเสียงเบาว่า “เวร กินหลวงจีนไปคนแล้วยังไม่พอ ยังมาไล่ตามฉันอีก? แกกลับไปกินพวกอิงจื่อนู่นไป ตรงนั้นมีสามคน…” ปากด่าไปพลางวิ่งไปอย่างรว วดเร็ว ไม่มีเวลาแยกแยะเส้นทางแล้ว ไม่สนพุ่มไม้ หนามหรืองูพิษอะไรทั้งสิ้น แค่วิ่งไป วิ่งไปตลอดทาง วิ่งอย่างบ้าคลั่ง
ไม่นานจางจื่อก็พบว่าเสียงหมีเบาลงคล้ายๆ ว่าทิ้งระยะห่างมาแล้ว ทว่าทุกครั้งที่เขาพักครู่หนึ่ง เสียงหมีจะใกล้เข้ามา ทำเอาเขาตกใจจนวิ่งต่อ…
ขณะเดียวกัน ทางด้านลุงต๋าเองก็ไม่ราบรื่น เจ้าใบ้แบกลุงต๋าไว้ อิงจื่อถือมีดเปิดทางไปตลอด และเริ่มเดินย้อน
