เจิ้งมองด้วยแววตานั้นจนจางจื่อไม่สบายไปทั้งตัว ประหนึ่งว่าอีกฝ่ายมองทุกอย่างออก
จางจื่อพูดว่า “หลวงพี่…”
ฟางเจิ้งยืนขึ้น “ประสกพูดมีเหตุผล อาตมาจะไปหาเอง”
จางจื่อถอนหายใจโล่งอก รีบชี้ทางให้ ก่อนฟางเจิ้งจะลงเขาไปตามทิศทางอย่างแม่นยำ
ลุงต๋ายืนอยู่บนภูเขา มองลงไปตรงตีนเขา “แกไม่ได้ชี้ทางผิดใช่ไหม?”
“วางใจได้ลุงต๋า หลวงจีนนี่ซวยแล้ว ตอนผมไปเห็นหมีตัวหนึ่งนอนหมอบอยู่ริมแม่น้ำจริงๆ ถ้าเขาไปละก็ หึๆ…” จางจื่อเลียริมฝีปาก
อิงจื่อถามด้วยความไม่เข้าใจ “พวกลุงคุยอะไรกันน่ะ?”
จางจื่อบอก “ไม่มีอะไร…อ้อ ลุงต๋า เถ้าแก่ซยงออกเดินทางรึยัง?”
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง เข้าป่ามาแล้วไม่มีสัญญาณ แต่เขาน่าจะรีบร้อนกว่าแกแน่ คาดว่าฟ้ามืดก็น่าจะถึงเมืองเฮยซาน พรุ่งนี้น่าจะถึงตีนเขาเอกดรรชนี” ลุงต๋าตอบ
พวกเขาคุยกันสักพัก ก็พลันได้ยินเสียงคำรามของหมีตรงตีนเขา! ตามมาด้วยเสียงร้องตกใจของฟางเจิ้ง!
จางจื่อพลันกระโดดขึ้นมา หัวเราะพูดว่า “ฮ่าๆ…สำเร็จแล้ว!”
ลุงต๋ายิ้มเช่นกัน “ช่วยไม่ได้ เจอหมีดำในป่าเขา ทุกคนต้องวิ่งหนี หลวงพี่ถูกหมีฆ่าซะแล้ว เฮ้อ…นี่เป็นเรื่องน่าเศร้าจริงๆ”
อิงจื่อขมวดคิ้ว “ลุงต๋า เราเป็นขโมย แต่ไม่เป็นต้องเอาชีวิตจริ
