งๆ เลยนี่?”
“ใครเอาชีวิตใคร? พวกเราทำอะไร? จางจื่อทำกระเป๋าเงินตก เขาไปหาแล้วบังเอิญเจอหมี จะมาโทษเราได้รึไง? อิงจื่อ เวลาพูดระวังปากหน่อย อย่าพูดอะไรมั่วซั่ว” ลุงต๋าถลึงตามองอิง งจื่อทีหนึ่ง
อิงจื่ออ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร ถอนหายใจแล้วไปนั่งข้างๆ…
“เอาละ คนนำทางเสร็จไปแล้ว พวกเราต้องเดินทางที่เหลือเอง ถ้าฉันมองไม่ผิด ถ้ำมังกรอยู่ไม่ไกลแล้ว” ลุงต๋ากล่าว
“ลุงต๋าหาเจอแล้วเหรอ?” จางจื่อถามด้วยความตื่นเต้น
ลุงต๋าพูด “ยังไม่แน่ใจ ตรงนี้มีเทือกเขา แต่เป็นเทือกเขาดิน ต้องไปสืบดูข้างใน การหาสุสานไม่ใช่เกม แกคิดว่าหาวันหนึ่งเจอ ขุดแล้วก็ไปเหรอ ฝันไปเถอะ! ไม่มีสิบวันหรือครึ่งเดื อน เราไม่ได้ออกไปหรอก” ลุงต๋าพูดจบก็พาคนพวกนี้ลงเขาไป
แต่เดินไปได้ไม่ไกล ก็ได้ยินเสียงคนพูดคุยกันดังจากด้านหน้า
“มีคน?!” จางจื่อกับอิงจื่อตื่นตัวพร้อมกัน
ลุงต๋าบอก “ใจเย็น มีคนอย่าตื่นตัว ถ้าถามก็บอกว่ามาเก็บสมุนไพรบนเขา”
สองคนพยักหน้ารัวๆ เจ้าใบ้เดินตามอยู่ข้างหลัง ทำหน้าสื่อว่าอย่างไรก็ได้
ครู่หนึ่งเสียงคนใกล้เข้ามา ขณะเดียวกันยังมีเสียงวิ่งและเสียงหอบหายใจมาด้วยกัน
พวกเขาเกิดลางสังหรณ์ไม่ดี
