พละกำลังที่น่าสะพรึงนั้น หากเหยียบบนตัวเธอเข้า? แค่คิดเธอก็กลัวอย่างยิ่งแล้ว…อธิษฐา านอยู่เงียบๆ ว่าอย่าถูกหมีดำเข้ามาอุดหนุนเลย
คิดไปเรื่อยเปื่อยจนหมีดำเข้ามาใกล้ ต่อมาได้ยินเสียงกร๊อบดังมาจากลุงต๋า เหมือนอะไรบางอย่างแตกหัก ทำเอาอิงจื่อตกใจจนตัวสั่น
ตามด้วยเสียงฝีเท้าหมีดำไกลออกไป…
ทว่าอิงจื่อยังไม่กล้าขยับ เพียงมองลุงต๋าด้วยความเป็นห่วง เห็นลุงต๋าพลิกตัวมาแล้ว ใบหน้าเขียวคล้ำ ผิวขาวซีด เหงื่อเม็ดใหญ่เท่าถั่วไหลลงมา สองมือกุมที่ขาขวา สีหน้าดูเจ จ็บปวดอย่างยิ่ง
เจ้าใบ้เองก็ลุกขึ้นนั่ง รีบพลิกตัวมาช่วยเหลือ ช่วยดูขาให้ลุงต๋า
อิงจื่อถึงค่อยวิ่งเข้าไปถามด้วยความเป็นห่วง “ลุงต๋า ลุง…เป็นยังไงบ้าง?”
ลุงต๋ากัดฟันพูด “ไอ้หมีบ้านั่น ตอนเดินมันเหยียบขาลุง คงจะหักแล้ว”
แม้ลุงต๋าจะเจ็บปวด แต่ที่น่าฉงนคือเขาไม่ร้องเลย เวลาพูดยังกดเสียงเบาลง กลัวว่าหมีจะกลับมาอีก
“อะไรนะ ขาลุงหัก? นี่…” อิงจื่อตกใจสะดุ้ง เข้าป่าต้องพึ่งพาลุงต๋ากับเจ้าใบ้ ตอนนี้ลุงต๋าเป็นแบบนี้ก็เท่ากับเสียกำลังรบหลักไป แล้วจะไปต่อกันอย่างไร?
“ไปสุสานโบราณไม่ได้แล้ว ต้องหาวิธีกลับกันก่อน ไม่อย่างนั้นต้องอยู่ในภูเขาใหญ่
