จางจื่อกับอิงจื่อนอนไม่หลับ ในหัวคิดแต่ว่าจะย้ายระฆังใหญ่อย่างไร แต่ไม่ว่าคิดอย่างไรก็คิดหาวิธีย้ายระฆังใหญ่อย่างรวดเร็วในคราวเดียวไม่ได้…
ภายในห้องคุยกันอย่างร้อนแรง แต่ไม่มีใครสังเกตเลยว่าใต้ชายคาบ้านมีกระรอกตัวหนึ่งนั่งยองอยู่ด้วย
“อาจารย์ พวกเขาพูดแบบนี้” กระรอกนั่งยองบนบ่าฟางเจิ้งพลางพูดด้วยความโมโห
“ไม่กระทำไม่ตาย ในเมื่อพวกเขาอยากตาย เช่นนั้นก็กระทำไปเถอะ”
“อาจารย์ ท่านฉลาดขนาดนี้ ศิษย์มีเรื่องหนึ่งไม่เข้าใจ ท่านจะ…” กระรอกพูดมาครึ่งหนึ่ง
ฟางเจิ้งพลันขัดคำพูด “จิ้งควน คิดไม่ออกก็พยายามคิด ต้องเรียนรู้การพิจารณาถึงจะพัฒนาได้ มีอะไรก็ถามแต่อาจารย์ จากนี้ถ้าอาจารย์ไม่อยู่ข้างนาย นายจะทำยังไง? นายคิดปัญหาข้อนี้เ เองเถอะ อมิตาพุทธ ไม่รู้ว่าพวกจิ้งเจินกำลังทำอะไร”
ฟางเจิ้งเอ่ยจบก็เดินไปอย่างรวดเร็ว ขณะเดียวกันตรงหน้าผากมีเหงื่อซึม ใจฝ่อแล้ว! เขาย่อมรู้ว่ากระรอกจะถามอะไร ปัญหาคือเขาก็ไม่รู้ว่าจะขโมยระฆังใหญ่หย่งเล่อลงเขาอย่างไรเช่นก กัน! ใช้เครื่องบิน? อย่าล้อเล่นน่า จีนมีการควบคุมทางอากาศเข้มงวดขนาดนั้น ขับเครื่องบินมาขโมยของ นี่คงกลัวว่าคนอื่นจะไม่รู้ว่าคุณเป็นขโมยน่ะสิ!
วิธีอื่นๆ? นอกจากอภินิ
