่อนข้างมากนะ”
จือจวินหันหน้าไปทางทิศใต้ด้วยสีหน้าสับสน “ดูท่าเผ่ามนุษย์ที่มหาสมุทรไร้ขอบเขตจะกำลังตกอยู่ในความลำบาก”
ใต้หล้ามีมรรคาจารย์แค่คนเดียว หากต้องไปพิทักษ์เผ่ามนุษย์ทั้งหมดจะนับเป็นเรื่องยากเพียงใด
ไป๋ฉีพูดอย่างไม่สนใจใดๆ ว่า“แม้ว่าเผ่ามนุษย์ในมหาสมุทรไร้ขอบเขตตายกันจนหมด ไม่มีเผ่ามนุษย์อยู่แล้ว ต้าจิ่งก็จะกลายเป็นดินแดนซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของเผ่ามนุษย์แห่งใหม่ นี่มิใช่วัฏจักรของประวัติศาสตร์หรอกหรือ”
ไม่บ่อยครั้งนักที่จือจวินจะเห็นด้วยกับมัน ในฐานะองค์หญิงแห่งอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ นางจึงเข้าใจประวัติศาสตร์ของเผ่ามนุษย์ดีเป็นที่สุด เหล่ามนุษย์เคยเผชิญหน้ากับอันตรายที่ทำให้สูญสิ้นเผ่าพันธุ์มาหลายครั้ง แต่คนที่มีชีวิตรอดมาก็สามารถขยายเผ่าพันธุ์จนมีคนมากขึ้นได้เสมอและกลายเป็นเผ่ามนุษย์ที่แข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น นี่ก็คือเผ่ามนุษย์ สร้างความแข็งแกร่งให้ตนอย่างไม่ขาดสายและไม่มีวันยอมแพ้
อาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ปล่อยให้ราชวงศ์แห่งโชคชะตาต่อสู้กันก็ด้วยพื้นฐานข้อนี้เอง แม้จะมีคนจำนวนมากล้มตาย แต่ขอเพียงอาณาจักรสักแห่งมีจักรพรรดิยุทธ์เกิดขึ้น เผ่ามนุษย์ก็จะยังมีความหวัง ซึ่งเวลานี้ต้าจิ่งก็คือความหวัง!
เจียงฉางเซิงหลับตาลง จากนั้นก็เริ่มเลือกผู้ศรัทธาที่เหมาะสมเพื่อมอบหมายเทพให้แก่เขา ผู้ศรัทธาในฐานะของมรรคาจารย์กระจายอยู่เป็นพื้นที่กว้างมาก ไม่ใช่แค่ในต้าจิ่งเท่านั้น ในแดนสมุทรใกล้ทวีปชีพจร
