ยแป ปดครั้ง เดาว่าเขาจะต้องทุกข์จนอาเจียนแน่
ดังนั้นการเคาะระฆังกับกลองพร้อมกันถึงเป็นวิธีการเคาะของวัดเอกดรรชนี
ทว่าเขาพูดออกไปไม่ได้…
“ลุงต๋า วัดเล็กในป่าเขาคงไม่รู้เรื่องระฆังรุ่งอรุณกลองยามเย็นหรอก ก็แค่อยากมีส่วนร่วม เคาะมั่วๆ ไปอย่างนั้น” เห็นฟางเจิ้งไม่ตอบ จางจื่อก็อดใจพูดไม่ได้
ลุงต๋าถลึงตามองจางจื่อทีหนึ่ง จางจื่อถึงกับเงียบไป
ฟางเจิ้งยิ้มก่อนประนมสองมือ “อมิตาพุทธ”
เห็นฟางเจิ้งมาแบบนี้ก็คิดว่าฟางเจิ้งไม่เข้าใจจริงๆ ถึงทำแบบนี้ นัยน์ตาเกิดประกายดูถูก เป็นอย่างที่เขาว่าไว้ วัดที่ได้มาตรฐานจะมีการสืบทอดกันมาเล็กน้อย ทำไมถึงไม่เข้าใจสิ่งที่ เป็นพื้นฐานที่สุด? ไม่เข้าใจอะไรเลย นี่เหมือนกับหลวงจีนที่สวดมนต์พื้นฐานที่สุดไม่เป็น เป็นพวกนอกวงการในนอกวงการอีกที
‘ดูแล้วนี่คงไม่ใช่วัดที่ได้มาตรฐาน เบื้องหลังไม่มีมรดกสืบทอดอะไร นี่เป็นเรื่องดี…’ ลุงต๋าวางแผนในใจ เขาถามสิ่งเหล่านี้ไม่ได้ถามมั่วๆ ไม่กี่ประโยคก็ล้วงสิ่งที่เขาอยากรู้ออกมา าได้
