“ขอบคุณหลวงพี่ที่ไขข้อสงสัย อ้อ ระฆังใหญ่ตรงปากประตูมีแอกลักษณ์มาก เป็นประสกท่านไหนบริจาคมาหรือครับ มองออกเลยว่าตั้งใจมาก” ลุงต๋ายิ้ม
ฟางเจิ้งมองใบหน้าจริงใจของลุงต๋า ในแววตากลับมีรอยยิ้มนักบุญใจบาป ตอบยิ้มๆ ว่า “นั่นเป็นของเก่า เมื่อก่อนไม่ได้เอาออกมา เร็วๆ นี้ถึงเพิ่งเอามาแขวนน่ะ”
ฟางเจิ้งโกหกไม่ได้ แต่พูดจาหมิ่นเหม่คลุมเครือได้ไม่ใช่ปัญหา ระฆังเป็นของเก่าจริงๆ หากอยู่ที่เขาคุนหลุนก็เป็นของเก่า เพียงแต่ว่าเขาประหยัดคำพูดเท่านั้น
ลุงต๋าดวงตาเปล่งประกายโดยพลัน ไม่ใช่ของโบราณ มูลค่าก็ไม่น้อยแล้ว ถ้าเป็นของโบราณอย่างนั้นก็ล้ำค่ามาก! ลมหายใจของลุงต๋าเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ถามว่า “ของเก่า? อายุเท่าไรครับ ”
“อมิตาพุทธ อาตมาไม่รู้ แต่ว่าน่าจะหลายร้อยปีแล้ว” ฟางเจิ้งตอบ
“หลายร้อยปี?!” จางจื่อกับอิงจื่อร้องออกมาพร้อมกัน เรียกสายตาไม่พอใจจากญาติโยมหลายคน วัดเป็นแดนแห่งความเงียบสงบ ไม่ใช่แค่พระโพธิสัตว์ที่ชอบความสงบ ภิกษุก็ด้วย ญาติโยมที่มาเย ยือนก็แสวงหาความสงบเช่นกัน ถ้าเอะอะวุ่นวายจะมาวัดทำไม? สู้ไปเดินห้างเลยไม่ดีกว่าหรือ การรักษาความสงบในวัดคือเนื้อแท้รากฐานสุด ดังนั้นคนพวกนี้จึงถูกมองดูหมิ่นอย่างเหี้ยมโห
