“นี่มันหมาป่า? ทำไมตัวใหญ่แบบนี้?!” จางจื่อร้องตกใจ
“เป็นหมาป่าจริงๆ ดูจากสายพันธุ์แล้วน่าจะเป็นหมาป่าตะวันออกเฉียงเหนือ แต่เจ้านี่ก็ไม่เหมือนหมาป่าตะวันออกเฉียงเหนืออีก…” ลุงต๋ากล่าว
“ไม่เหมือนได้ด้วยเหรอ เจ้าตัวนี้ หมาป่าอเมริกาเหนือที่ใหญ่ที่สุดในโลกยังไม่ใหญ่แบบนี้เลย” อิงจื่อพูดด้วยความตกตะลึง
“อือๆ…” เจ้าใบ้พูด
ลุงต๋าพูด “เจ้าใบ้บอกว่าก่อนหน้านี้มันนอนหมอบข้างหอกลอง จู่ๆ ก็มาอยู่หน้าพวกเรา มันเร็วมาก”
“ลุงต๋า ลุงใบ้ทำเสียงไม่กี่คำ ทำไมลุงถึงแปลออกมาเยอะจัง?” อิงจื่อถามด้วยความแปลกใจ
“ความจริงเขาไม่ได้พูดอะไร เขาส่งเสียงเพียงเพื่อเตือนลุงว่าเขาจะสื่อความหมาย รู้จักกันมาหลายสิบปี เขาคิดอะไรมองตาลุงก็เข้าใจแล้ว ไม่ได้แปลกอะไร…เจ้านี่เหมือนไม่อยากให้เ เราขึ้นไป” ลุงต๋าพูดค้าน
“ไม่ใช่มั้ง หอระฆังวัดไม่ให้คนขึ้น? วัดนี่ไม่ได้ต่ำขนาดนี้หรอกมั้ง วัดอื่นยังให้ญาติโยมไปเคาะระฆังขอพรเลย” จางจื่อกล่าว
“ลุงต๋า แล้วตอนนี้เอายังไงดี?” อิงจื่อถาม
ลุงต๋าส่ายหน้า “ไปเถอะ เข้าไปดูในวัดกัน”
แม้อิงจื่อกับจางจื่อจะไม่ยอมอยู่นิดๆ ทว่าลุงต๋ากับเจ้าใบ้ไปแล้ว สองคนเลยได้แต่ตามไป จางจื่อยังถลึงตามองหมาป่าเ
