ดียวดายโหดๆ ทีหนึ่ง แต่หมาป่าเดียวดายถลึงตามองกลับ แสยะปาก กเผยคมเขี้ยว ทำจางจื่อตกใจจนวิ่งหนี พึมพำว่า “หมาป่าชั่วร้าย เหมือนจะเข้าใจความหมายของผมเลย”
“หมาป่ามีสติปัญญาสูง อย่าทำให้มันโกรธดีกว่า แล้วตัวใหญ่แบบนี้ เราไม่มีปืนด้วย ถ้าทำมันโกรธขึ้นมาจริงๆ ก็ต้องจบเห่ที่นี่ล่ะ ถึงยังไงก็เป็นเดรัจฉานไม่เข้าใจมนุษย์ เจ้าของก็ ลงโทษไม่ได้ด้วย” ลุงต๋ากล่าว
จางจื่อพยักหน้ารัวๆ ไม่กล้าล่วงเกินหมาป่าเดียวดายแล้ว
คล้อยหลัง หมาป่าเดียวดายนอนหงายบนพื้นไปทางจางจื่อ งอสี่ขา ตั้งหางขึ้น
จางจื่ออึ้งงัน ทำไมท่าทางแปลกๆ? ดูไปก็คุ้นตาเล็กน้อย ทางซ้ายสองขา ทางขวาสองขา ตรงกลาง…เวร!
จางจื่อเข้าใจความหมายของหมาป่าเดียวดายก็ด่าไปทันที ไปมาทุกแห่งหนอยู่หลายปี ไม่อยากเชื่อว่าจะโดนหมาป่าดูถูก!
“จางจื่อ เป็นอะไร?” อิงจื่อได้ยินจางจื่อด่าเลยถาม
จางจื่อบอกว่า “หมาบ้านี่มันด่าฉัน!”
อิงจื่อได้ยินดังนั้นจึงมองไป เห็นหมาป่าเดียวดายพลิกตัวกลับมานานแล้ว กำลังนอนหมอบอย่างเกียจคร้าน ทำหน้าไร้ความผิดและตามอำเภอใจ
อิงจื่อยิ้มเจื่อน “จางจื่อนายโง่รึเปล่า? หมาป่าจะด่านายได้ยังไง? มันพูดภาษาคนได้เหรอ?”
“มันชูนิ้วกลางให้ฉันด้วย” จางจื่อว่า
