“พรวด…สมองนายไปหมดแล้วรึไง ไหนนายบอกมาสิว่ามันทำกรงเล็บเป็นนิ้วกลางยังไง?” อิงจื่อขำขัน
“เอาล่ะ แกเปลี่ยนวิธีจีบสาวหน่อยเถอะ ใช้สมองหน่อย ใช้แต่อะไรที่มันไร้ประโยชน์แบบนี้ทั้งวัน สมน้ำหน้าที่แกเป็นหมาโสดทั้งชาติ” ลุงต๋าต่อว่า
จางจื่อทำหน้าคับอกคับใจโดยพลัน เขาอยากบอกว่า ‘มันด่าผมจริงๆ…’ น่าเสียดายเขาไม่กล้าเอ่ยออกไป อธิบายยาก อธิบายเยอะก็จะเป็นโรคประสาทจริงๆ ความจริงจางจื่อคิดว่าตนตาฝาด
อิงจื่อมองค้อน เห็นได้ว่าไม่พอใจกับคำพูดของลุงต๋า
หลายคนเดินเข้าวัดไป เจ้าใบ้พลันดึงลุงต๋าก่อนชี้ไปยังต้นโพธิ์ตรงหน้า ทำหน้าตาเหลือเชื่อ
ลุงต๋าพิจารณามองก่อนร้องขึ้น “มหัศจรรย์ ต้นโพธิ์โตบนยอดเขาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ? ไม่อยากเชื่อว่าจะ…เจ้านี่จะไม่แข็งตาย!”
“ลุงต๋า นี่ต้นโพธิ์จริงๆ เหรอ?” อิงจื่อกับจางจื่อทำหน้างง
ลุงต๋าพูด “ลุงไปมาทั่วทุกสารทิศเคยเห็นอะไรมาหมด แต่ต้นโพธิ์เติบโตภาคเหนือนี่ไม่เคยเห็นจริงๆ ดูจากดินที่พื้นแล้วเป็นดินเก่า มีอายุแล้ว ไม่เคยผ่านการพรวนดิน น่าจะปลูกมาน นาน ไม่ใช่สายพันธุ์ใหม่ด้วย น่าอัศจรรย์จริงๆ ต้นโพธิ์ทนหนาวได้ขนาดนี้เลย?”
“ตอนหน้าหนาววัดอาจจะใส่เสื้อกันหนาวให้มันก็ได้” จางจ
