ื่อกล่าว
“ไอ้ห่านี่! คลุมได้แต่ต้น แต่ไม่ถึงราก หน้าหนาวทีรากแข็งจนเน่าหมด จะไปรอดได้ยังไง ระฆังล้ำค่า ต้นโพธิ์ที่มีชีวิตในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ถึงวัดนี่จะเล็ก แต่มีเรื่องน่าตกใ ใจไม่น้อยเลย” ลุงต๋าอุทาน
“อมิตาพุทธ ประสกไม่ใช่คนท้องที่หรือ?” ตอนนี้เองเสียงสวดดังขึ้น
ลุงต๋าถึงเพิ่งเห็นว่าใต้ต้นโพธิ์มีหลวงจีนยืนอยู่ หลวงจีนรูปนี้หน้าตาหล่อเหลา ดวงตาสว่างไสวราวกับดารา เขายืนอยู่ตรงนั้นให้ความรู้สึกสว่างไสวในใจ เหมือนว่าหลวงจีนรูปนี้เปล่ งแสงในตัวเอง!
“หลวงพี่ตาดีจริงๆ เราไม่ใช่คนท้องที่ แต่มาจากทางใต้ ได้ยินเสียงระฆังกับเสียงกลองเลยมา ขอโทษด้วยที่รบกวนครับ” ลุงต๋าเห็นฟางเจิ้งแล้วก็ไม่ได้แสดงท่าทีอันธพาล แต่มีมารยาทมาก ทว่าความโอหังในกมลสันดานลิขิตไว้ว่าจะไม่ให้เขาเหมือนคนอื่น ยังมีท่าทีลดตัวต่ำลงต่อฟางเจิ้งเสี้ยวหนึ่ง
ฟางเจิ้งไม่คิดแบบนั้น ทุกสรรพสัตว์อยู่ระดับเดียวกัน เขาไม่คิดว่าตนเป็นผู้สูงส่งอะไร จึงเอ่ยยิ้มๆ “ไม่รบกวนหรอก วัดเปิดประตูแล้ว ต้อนรับญาติโยมมากหน้าหลายตาเป็นเรื่องสมควร”
“หลวงพี่ มีเรื่องหนึ่งที่ไม่เข้าใจอยากจะถามได้ไหมครับ?” ลุงต๋าพูด
ฟางเจิ้งตอบรับ “ประสกถามมาได้เลย”
“ผมเคยไปมาหลาย
