ด
ลุงต๋าถลึงตามองสองคนนั้นทีหนึ่ง สองคนเบะปากไม่พูดอะไร
ลุงต๋ากล่าวว่า “นั่นเป็นของมีอายุจริงๆ ขอบคุณหลวงมากพี่ที่ไขข้อสงสัย กระผมจะไปจุดธูป ไม่รบกวนหลวงพี่แล้ว”
ฟางเจิ้งพยักหน้า นั่งใต้ต้นโพธิ์อีกครั้ง และอ่านพุทธคัมภีร์ไปเงียบๆ
ลุงต๋าพาจางจื่อ อิงจื่อ และเจ้าใบ้เข้าอุโบสถ คนหนึ่งหยิบธูปชั้นดีสามดอกเข้าไปจุดธูป
เมื่อออกประตูวัดมา จางจื่อพูดอย่างไม่พอใจว่า “ลุงต๋า เราไม่เชื่อเรื่องพวกนี้นี่ ทำไมต้องจุดธูปด้วย? แถมยังจุดธูปชั้นดีด้วย จะฟุ่มเฟือยไปรึเปล่าครับ”
“แกจะเข้าใจบ้าอะไร ฉันไม่นับถือพุทธก็จริง แต่ถ้าจะหยาบคายกับเขาก็ต้องให้พุทราหวานด้วยนี่? ถือว่าให้ไปก่อนล่วงหน้า” ลุงต๋าพูดเสียงเบา
จางจื่องุนงง จากนั้นดีใจยกใหญ่ “ลุงต๋า ลุงหมายความว่า…”
“ไม่สน! ไป!” ลุงต๋าพลันขัดคำพูดจางจื่อ สาวเท้ายาวจากไป
จางจื่อถึงค่อยตั้งสติกลับมาได้ มองไปทางวัดด้วยความตื่นตัวแวบหนึ่ง จนมั่นใจว่าไม่มีใครเห็นตนแล้ว จึงตามฝีเท้าลุงต๋าจากไปอย่างว่องไว
เพียงแต่ว่าจางจื่อมองไปข้างหลัง แต่ไม่ได้มองใต้เท้า…
ใต้เท้าจางจื่อมีกระรอกอ้วนตุ้ยนุ้ยตัวหนึ่งนั่งอยู่ กำลังกอดไผ่หนาวพลางกินอย่างมีความสุข รอจนพวกลุงต๋าไปแล้ว ถึงว
