ิ่งกลับไปบนบ่าฟางเจิ้ง “อาจารย์ ศิษย์ว่าคนพวกนี้ไม่ใช่คนด ดี พวกเขาพูดจามีลับลมคมใน ต้องคิดไม่ดีแน่”
ฟางเจิ้งวางพุทธคัมภีร์ลง เอ่ยยิ้มๆ ว่า “อ้อ? พวกเขาพูดอะไรถึงทำให้นายคิดแบบนี้”
จากนั้นกระรอกเลียนแบบคำสนทนาของคนพวกนั้น
ฟางเจิ้งขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจยาว “เป็นโชคไม่ใช่ภัย เป็นภัย…”
“ยังไง?” กระรอกถามด้วยความแปลกใจ
ฟางเจิ้งตอบอย่างมีความหมายลึกซึ้งว่า “ไม่กระทำไม่ตาย”
ขณะเดียวกัน ลุงต๋าพาคนเหล่านี้ลงเขา ร้านอาหารของหมู่บ้านเอกดรรชนีตอนนี้ผุดขึ้นมาทีละร้าน เมื่อธุรกิจดีขึ้น ไม่เพียงแต่จัดการดูแลอาหาร แต่ยังมีที่พักให้ด้วย
ด้วยเหตุนี้พวกลุงต๋าถึงเลือกครอบครัวในหมู่บ้านที่ดูซื่อตรงมาก ปากประตูแขวนป้ายว่าบุคคลตัวอย่างเพื่อเข้าพัก
“ลุงต๋า ทำไมลุงมองเถ้าแก่ตลอดเลย” จางจื่อถามด้วยความไม่เข้าใจ
“เขาคนนี้ดูไม่เหมือนบุคคลตัวอย่างเลย…จางจื่อ แกไปสืบมาว่าเถ้าแก่ซ่งเป็นคนยังไงกันแน่ ป้ายข้างนอกคงไม่ใช่ของปลอม เรื่องที่เราจะทำน่ะ ต้องพักที่บ้านคนซื่อตรงจะดีที่สุด ส สบายใจ ปัญหาน้อย” ลุงต๋ากล่าว
จางจื่อพยักหน้าแล้วออกไปทันที ไม่นานก็กลับมา
“ลุงต๋า ถามมาแล้ว เถ้าแก่ซ่งเป็นบุคคลตัวอย่างจริงๆ ทำอาสาสมัครเพื่
