ั้งแต่เด็กจนโตเลย” จางจื่อยิ้ม
ลุงต๋าหัวเราะเบาๆ “ถ้าไม่เห็นแก่หน้าพ่อเอ็ง เด็กอย่างเอ็งจะได้ตามข้า? ไม่มีทาง! ไอ้ใบ้ เตรียมปืนพร้อมหรือยัง?”
“เออ!” คนที่นั่งข้างอิงจื่อคือผู้ชายอายุสี่สิบกว่า สวมเสื้อเชิ้ต กางเกงขาสั้นตัวใหญ่ หน้าเหลี่ยม เขาดูไม่ค่อยพูด ดวงตาแคบยาว มักจะหรี่ตา ถ้าไม่สังเกตดีๆ จะมองไม่เห็นว่าตาด ดำเขาอยู่ไหน เจ้าใบ้ออกแรงขานรับสื่อว่าเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว
ลุงต๋าถึงพูด “เก่งมาก ไปไหนแกก็เตรียมของดีมาได้ตลอด”
พูดจบ เสียงระฆังกับกลองดังขึ้น เสียงกลองดังสนั่น เสียงระฆังแก๊งๆ ไม่แสบหู แต่ทำให้ตื่นตกใจ!
จางจื่อที่เดิมที่ง่วงอยู่นิดๆ รู้สึกว่าความคิดที่กำลังสะลึมสะลือพลันชัดเจนขึ้นไม่น้อย ร้องด้วยความตกใจ “เฮ้ย นี่มันกลองอะไร ระฆังอะไร? ฟังแล้วสบายจริงๆ!”
