หลวงตาหนึ่งนิ้วพยักหน้าว่า ‘คำพูดนี้ไม่ผิด แต่เอ็งเข้าใจผิด คำพูดนี้มาจากบทที่ห้าของคัมภีร์คุณธรรม เขาบอกว่าฟ้าดินมีเมตตา ให้กำเนิดทุกสรรพสิ่งด้วยความเมตตา เล่าจื๊อบอกว่าฟ้าดินไม่สนว่าเมตตาหรือไม่เมตตา ฟ้าดินให้กำเนิดทุกสรรพสิ่ง ไม่ได้อยากได้ของตอบแทน ฟ้าดินมองว่าทุกสรรพสิ่งเหมือนกับสุนัขวัชพืชที่ถูกทอดทิ้ง ไม่ได้ดีต่อคนเป็นพิเศษ แต่แย่เป็นพิเศษกับทุกสรรพสิ่งอื่นๆ ใจความสำคัญของความหมายนี้คือทุกสรรพสิ่งอยู่ในสายตาฟ้าดิน ปฏิบัติในระดับเดียวกัน ไม่มีการแบ่งสูงต่ำ ไม่มีสูงศักดิ์หรือต่ำช้า ไม่มีการวางแผน ไม่มีการแบ่งความดีชั่ว ฟ้าดินเองก็ไม่คิดว่าความดีที่มนุษย์คิดว่าใช่เป็นความดี ไม่คิดว่าความชั่วคือความชั่ว มุมมองความดีชั่วที่มาพร้อมกับสันดานมนุษย์ไม่ใช่ค่านิยมสากลของฟ้าดิน
ดังนั้นฟ้าดินจึงไม่ได้เอาเปรียบเอ็ง แต่กลับสร้างเอ็งขึ้นมา ถึงขั้นสนับสนุนเอ็งโดยที่ไม่เรียกร้องอะไรตอบแทน ทำไมเอ็งจะต้องมองเย้ยหยันเขา ถ้าเอ็งมองเย้ยหยันเขา นั่นไม่ใช่การตอบแทนคุณด้วยการบูชาโทษหรือ? บุพการีให้เอ็งเกิดมา เอ็งจะมองเย้ยหยันบุพการีหรือ?’
ฟางเจิ้งไม่รู้จะตอบอย่างไร…
‘ฟางเจิ้ง อาจารย์ตั้งชื่อนี้ให้เอ็งคือความซื่อตรง ไม่ยอดเยี่ยม
