แต่ก็ไม่โดนเอาเปรียบ ธรรมดาแต่ซื่อตรง อาจารย์ไม่ได้คิดอะไรกับเอ็งมากนัก ขอแค่รอเอ็งโตขึ้นแล้ว เวลาทำอะไรก็ให้เป็นคนซื่อตรง ไม่ว่าทำเรื่องใดต้องถามใจตัวเอง เรื่องแบบนี้ทำไม่ได้ จะทำหรือไม่ ต้องทำหรือไม่ จิตใจซื่อตรง ร่างกายซื่อตรง คนซื่อตรง ทิศทางเที่ยงตรง! ชื่อของเอ็งอาจจะไม่โดดเด่น แต่หลอมรวมความหวังทั้งหมดของอาจารย์เอาไว้’ หลวงตาหนึ่งนิ้วลูบหัวฟางเจิ้งด้วยความเมตตา
ฟางเจิ้งฟังเหมือนเข้าใจ…
ทว่าตอนนี้เอง ฟางเจิ้งนึกถึงภาพนี้อีกครั้ง แต่ความกลัดกลุ้มในใจถูกระเบิดเป็นโพรงใหญ่ราวกับถูกราดด้วยน้ำมนต์!
ฟางเจิ้งมองความโกรธ แค้น ทุกข์แ ละอารมณ์เหล่านั้นตรงหน้าที่บิดรูปเปลี่ยนแปลงไม่หยุด ก่อนปรากฏภาพที่บุพการีทอดทิ้งเขาอีกครั้ง ทว่าใบหน้าฟางเจิ้งกลับไม่ดุร้ายเหมือนก่อนหน้า แต่มองทุกอย่างสบายๆ ในความคิด เขาประนมสองมือให้กับความรู้สึกด้านลบที่เปลี่ยนแปลงไม่หยุดบนฟ้า พูดด้วยรอยยิ้มว่า “แม้วัยเยาว์อาตมาจะไม่มีบุพการี และปรารถนาจะมีบุพการีก็ตาม แต่สิ่งที่อาตมาปรารถนาก็เพียงแค่ความรักที่ขาดหาย ทว่ามองจากมุมอื่น เพราะอาตมาขาดความรักของบุพการี จึงได้รับความรักจากคนมากกว่านั้น ในจุดนี้ ทั้งหมู่บ้านเกรงว่าจะไม่มีเด็กค
