ฟางเจิ้งรู้ว่าเจ้าพวกอยากรู้อยากเห็นพวกนี้มีคำถามเยอะ จึงอธิบายไปในทีเดียว พวกมันจะได้ไม่ต้องซักถามไม่หยุด
ตอบเสร็จ ฟางเจิ้งเห็นว่าสายแล้วเลยรีบพูด “เอาละ วันนี้เลิกเรียนแล้ว รีบไปเคาะระฆังเถอะ เวลาไม่มากแล้ว…”
ลิงรับคำสั่งก่อนวิ่งไปหอระฆังทันที
เพียงแต่ว่าการเคาะระฆังวันนี้ต่างกับวันวาน เพราะว่าบนเขามีกลองเพิ่มมาอีกใบ! วันนี้กลองและระฆังต้องตีพร้อมเพรียง! จะตีมั่วไม่ได้แล้ว
อีกด้าน ฟางเจิ้งขึ้นหอกลอง สบตากับลิงไกลๆ คนกับลิงประนมสองมือแสดงความเคารพกัน จากนั้นลิงจับค้อนระฆัง ฟางเจิ้งถือไม้ตะบองกลอง ต่อมาสองคนขยับพร้อมกัน!
การเคาะระฆังเน้นหนักที่ความช้า แต่ตีกลองเน้นที่ความเร็ว!
ฟางเจิ้งควงตะบองกลองแล้วพลันตีลงไป!
ตุม!
วินาทีที่ตะบองกลองตีลงไป ฟางเจิ้งเหมือนเห็นสายฟ้านับไม่ถ้วนระเบิดตรงหน้า ทั่วทั้งสมองเกิดเสียงครึกโครมก่อนจะขาวโพลน! ขณะเดียวกันมีควันดำอบอวลเข้ามา ภาพตรงหน้าฟางเจิ้งเหมือนแต ตกกระจายออก มองเห็นภาพทีละภาพ! ในนั้นสิ่งที่ชัดเจนที่สุดคือเขายังอยู่ในผ้าอ้อม ถูกโยนไว้ใต้ภูเขา เงาแผ่นหลังสองคนลอยล่องจากไป
เห็นแผ่นหลังนี้ หัวใจฟางเจิ้งเจ็บปวดตาม ความเจ็บปวดที่ถูกทอดทิ้งปะทุขึ้นประหนึ่งน้
