วินาทีที่ฟางเจิ้งวางไม้กลองลง เขารู้สึกเพียงจิตใจสดชื่นสบาย ราวกับจะลอยขึ้น! จึงหัวเราะเสียงดัง “สบาย!”
ลิงอีกด้านก็เช่นกัน แม้จะเคาะระฆังหย่งเล่อ แต่ก็ต้องต้านกับกลองสงครามขุยหนิว มันต้องพยายามต่อต้านอารมณ์ด้านลบในใจ ต่อสู้มานานขนาดนี้ ภายใต้การช่วยเหลือของระฆังหย่งเล ล่อจึงฟันฝ่าความคิดชั่วร้ายมาได้นับไม่ถ้วน ลิงรู้สึกว่าไม่ใช่ลิงแล้ว แต่เป็นราชาวานร…สบายจนร้องเสียงดัง
เด็กแดง หมาป่าเดียวดาย และกระรอกข้างล่างแม้จะได้ผลประโยชน์เช่นกัน แต่ได้น้อยลงมาก สัมผัสไม่ได้ลึกซึ้งขนาดนั้น แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น เสียงกลองดั่งฟ้าผ่า เสียงระฆังประหนึ่งเสีย ยงคร่ำครวญของมังกร เสียงที่รวมเข้าด้วยกันก็ยังสะเทือนใจคน! ความบริสุทธิ์อยู่ที่โสตสัมผัส และก็เป็นการเสพสุขที่ยากจะกล่าว
“อาจารย์ จบแล้วรึ? ศิษย์ยังฟังไม่เต็มอิ่มเลย” กระรอกพูดด้วยความไม่ยอม
“ใช่ ถึงเสียงจะฟังยาก แถมยังทำให้น่าสะอิดสะเอียน แต่เมื่อรวมกับเสียงระฆังกลับให้ความรู้สึกที่ดีมาก เหมือนกับมองยอดฝีมือสุดยอดของโลกต่อสู้กัน สบายอกสบายใจ ฟินจะตายชัก” หมาป ป่าเดียวดายพูด มันไม่รู้ว่ายอดฝีมือคนนั้นก็คือความดีและชั่วในใจ ความดีชนะความชั่วแพ้ย่อมสบายเป็น
