ธรรมดา…
เด็กแดงพูด “อาจารย์ ความรู้สึกนี้มันสบายจริงๆ ท่านเคาะอีกสักหนึ่งชั่วโมงดีหรือไม่?”
“ระฆังรุ่งอรุณกลองยามเย็น ถึงเวลาเคาะ เลยเวลาห้ามเคาะ นี่คือกฎ แล้วก็จิ้งฝ่า จากนี้นายนอนเฝ้าใต้หอกลอง ห้ามให้ใครขึ้นหอกลอง เข้าใจไหม?” ฟางเจิ้งพูด
“อะไรนะ? จะให้ศิษย์เฝ้าวัวตัวนั้น?!” หมาป่าเดียวดายตกใจสะดุ้ง ขาสั่น! มันเคยขึ้นหอกลองมาก่อน กลองนั่นน่าตกใจมาก…
ฟางเจิ้งด่ายิ้มๆ “ดูนายสิใช้ไม่ได้เลย ขี้ขลาดแบบนี้จะเป็นผู้ปกปัดวัดเอกดรรชนีได้ยังไง? ถ้านายไม่ไหว อาจารย์จะหาลูกหมาป่าตัวอื่นมาลองดู?”
หมาป่าเดียวดายได้ยินดังนั้นก็ร้อนใจ มันเองก็ถูกลูกหมาป่าตัวอื่นเบียดออกจากฝูง มันไม่อยากเดินทางเก่า จึงรีบพูด “อาจารย์ ศิษย์จะสำเร็จภารกิจสำเร็จอย่างแน่วแน่!”
ฟางเจิ้งเห็นแบบนั้นก็ยิ้มจนปัญญา เขาวางใจหมาป่าเดียวดายมาก แม้ปกติมันจะโง่อยู่นิดๆ ทว่าภารกิจที่มอบให้มัน มันจะทำสำเร็จได้ดีมากมาตลอด นี่คือหมาป่าที่ภายนอกโง่ แต่ภายในใจก กลับจริงจังมาก อย่างน้อยฟางเจิ้งก็คิดว่าพึ่งพาได้มากกว่าเด็กแดง!
เคาะระฆังตีกลองเสร็จ ฟางเจิ้งพุ่งเข้าไปอาบน้ำเย็น ก่อนขึ้นเตียงด้วยควมสุขสบาย
ตอนนี้เอง…
“คิดดีรึยัง? จับรางวัลตอนนี้เลยไ
