นไหนเทียบอาตมาได้! ตอนอาตมาเยาว์วัยทำไมถึงเป็นราชาเด็กดื้อ? ไม่ใช่เพราะอาตมาต่อยตีเก่ง แต่เป็นเพราะไม่ว่าเด็กบ้านไหนต่อยตีกับอาตมาแล้ว ไม่ว่าแพ้หรือชนะ พ่อแม่เขาจะต้องตีเขาแน่! จากนั้นพาอาตมาไปพูดโอ๋ แถมยังยัดของอร่อยๆ ให้อีก ตอนนั้นเด็กพวกนั้นพูดว่าอาตมาต่างหากคือลูกแท้ๆ ของพ่อแม่พวกเขา พวกเขาต่างเป็นเด็กที่เก็บมาจากในถังขยะ…
อยู่บนเขา ความรักที่หลวงตาหนึ่งนิ้วมีต่ออาตมาชนะทุกอย่าง…
คนอื่นมีเพียงบุพการี แต่อาตมามีบุพการีมากขนาดนั้น อาตมายังมีอะไรจะต้องเคียดแค้น?
ถ้าบอกว่ามีจริงๆ ก็มีเพียงความเสียดาย เสียดายชีวิตของอาตมา ขาดญาติพี่น้องร่วมสายเลือดไปคู่หนึ่ง แต่นี่แหละชีวิตคน ชีวิตคนสวยงามเพราะความไม่สมดังใจ ธรรมะเปลี่ยนแปลงไม่มีที่สิ้นสุดและเลิศล้ำเพราะมีการขาดหาย เพราะมีการขาดหายโลกถึงมีแรงขับเคลื่อนแห่งการสร้าง ความสวยงามถึงพากันปรากฏ ในเมื่อลิขิตไว้แล้วว่าต้องขาดหาย อาตมาก็แค่มีบางสิ่งขาดหายไปเท่านั้น!
ขอบคุณนายที่พาอาตมาไปเห็นความเสียใจในใจอาตมา เมื่อก่อนอาตมาไม่เผชิญหน้า ไม่ใช่ไม่กล้า แต่ว่า…” พูดถึงตรงนี้ ฟางเจิ้งยิ้มแห้งๆ ถอนหายใจเอ่ยว่า “อาตมาลืมไปว่ายังมีเรื่องนี้อยู่…”
ไม่ผิด ฟางเจิ้งลื
