ฟางเจิ้งไม่ได้บอกว่าได้มาอย่างไร และก็ไม่อยากอธิบายด้วย ถึงอย่างไรก็อธิบายยาก
เจ้าพวกนี้ไม่ได้สนใจที่มาเช่นกันเพราะเคยชินแล้ว ทุกช่วงเวลาฟางเจิ้งจะเอาของมหัศจรรย์ออกมา สำหรับที่มาของกลองนี่แล้ว ที่กระรอกอยากรู้มากกว่าคือ “อาจารย์ ศิษย์ขอไปดูได้ไหม? ?”
“ได้ แต่ว่าพวกนายต้องจำเอาไว้นะว่ากลองนี่ไม่ใช่ของธรรมดา ห้ามตี ต้องรู้ในกำลังตัวเองด้วย อย่าเข้าใกล้เกินไป” ฟางเจิ้งตอบ
“วางใจเถอะ อาจารย์! ศิษย์จะไปดูกลอง” กระรอกกระโดดออกไปด้วยความตื่นเต้น ไต่กำแพงขึ้นไปยังหอกลอง
หมาป่าเดียวดาย ลิงและเด็กแดงมองตากันก่อนรีบตามขึ้นไป พวกเขาอยากรู้อยากเห็น อยากดูกลองนี่เหมือนกัน
ฟางเจิ้งไม่ได้ตามขึ้นไป แต่นั่งอยู่ในลานวัดอย่างสงบนิ่ง ชงชาไผ่หนาว อ่านคัมภีร์อย่างเอ้อระเหย ดูสบายใจมาก
กระรอกเร็วที่สุด มันปีนขึ้นหอกลองไปแล้ว พอเงยหน้าขึ้นมันรู้สึกเหมือนกับมีสัตว์ประหลาดน่าสะพรึงยืนอยู่ตรงหน้า ยืนอยู่ขาเดียว หัววัวดุร้ายอย่างยิ่ง สายฟ้านับไม่ถ้วนรวมที่ต ตัวสัตว์ประหลาด! กระรอกแทบจะกรีดร้องโดยไม่รู้ตัว มันวิ่งหนีไป กระโดดลงจากหอกลอง ไม่สนใครแล้ว แต่มุดเข้าไปในอกเสื้อฟางเจิ้ง เป็นตายอย่างไรก็ไม่ยอมออกมา เจ้าตัวน้อยตัวสั่นง
