ัน นงก เห็นได้ชัดว่าตกใจ
ฟางเจิ้งเห็นแบบนั้นก็หัวเราะเบาๆ “จิ้งควน นานเห็นอะไร?”
“สัตว์ประหลาด ขาเดียว หัววัวใหญ่ และยังมีสายฟ้าเยอะมาก” กระรอกตอบเสียงสั่น
“จากนั้นล่ะ?” ฟางเจิ้งถาม
“ยังมีจากนั้นอีก? มันน่าตกใจแบบนั้นแต่ยังมีจากนั้นอีก ถ้าไม่ใช่เพราะศิษย์วิ่งเร็ว อาจารย์คงไม่เห็นศิษย์แล้ว…ฮือๆ…” กระรอกเช็ดน้ำตาและน้ำมูกกับเสื้อผ้าฟางเจิ้ง แต่จีวรขาวจ จันทร์ไม่ก่อเกิดสิ่งสกปรก สิ่งสกปรกใดก็เช็ดไม่ติด เจ้าตัวน้อยเลยได้แต่กอดหางตัวเองแล้วเช็ด…
ฟางเจิ้งพูดยิ้มๆ “ถ้าเขาจะกินนาย นายจะกลับมาได้เหรอ? ภายในใจนายบริสุทธิ์ สิ่งที่เห็นคือร่างแท้จริงของกลอง ถ้าใจนายมีความชั่ว สิ่งที่เห็นจะเป็นอีกภาพ เอาละ ไม่ต้องกลัว ไปสวด ดมนต์เถอะ ความกลัวจะหายไปเอง”
กระรอกทำตามที่ได้ยิน พอสวดมนต์แล้วความกลัวในใจหายไปอย่างรวดเร็วจริงๆ
แต่ฟางเจิ้งพบสิ่งที่น่าตกใจคือตอนที่กระรอกสวดมนต์ ในตัวมันมีแสงพุทธสว่างวาววับ! มันเหมือนจะสูบรับกลิ่นอายพุทธของวัดไปเล็กน้อย!
‘นี่มันเกิดอะไรขึ้น?’ ฟางเจิ้งตกตะลึงในใจ แต่กลิ่นอายพุทธนั้นหายวับไป ไม่ให้โอกาสเขาได้สังเกตมากนัก
ฟางเจิ้งมองหอกลองจากข้างนอกด้วยความสงสัย เหมือนกับมีความคิดบางอย่าง…
หมาป่าเ
