ดียวดายเห็นกระรอกวิ่งเร็วขนาดนั้นก็เบะปาก “กระรอกก็ยังเป็นกระรอก ขี้ขลาดเกินไป ฉันจะไปบ้าง”
หมาป่าเดียวดายเอ่ยจบก็ขึ้นหอกลองไป
ข้างใต้หอกลอง เจ้าลิงลดสองมือต่ำลง เงยหน้ามองข้างบนพลางถาม “ศิษย์น้อง กลองนั่นน่าตกใจขนาดนั้นเลยเหรอ? เห็นท่าทางจิ้งควนดูตกใจมาก ศิษย์พี่คงจะไม่ตกใจเหมือนกันหรอก”
“น่าจะไม่ เส้นประสาทเขาใหญ่มาก” เด็กแดงพูดแบบนี้ แต่แววตามีความจริงจังเล็กน้อย เขาเป็นราชาปีศาจจึงสัมผัสได้ว่าในกลองมีบางสิ่งที่ร้ายแรงอยู่ สิ่งนี้น่ากลัวมาก! ทว่าเขารู้ดีว่ าผู้อยู่เบื้องหลังวัดนี้น่ากลัวยิ่งกว่า! บอกว่าเขาสิ้นฤทธิ์ก็สิ้นฤทธิ์จริงๆ เช่นนั้นต่อให้กลองนี่เจ๋งกว่านี้ มาวัดนี้ก็ต้องเป็นเด็กน้อย เขาเลยไม่กังวล…
ผลคือไม่นานหมาป่าเดียวดายลงมาจริงๆ ส่ายศีรษะ ดูไม่ตกใจอะไร
“ศิษย์พี่ ท่าน…” ลิงจะถาม
เห็นหมาป่าเดียวดายขนลุกทั้งตัว เห่าเสียงดังว่า “แม่ง น่าตกใจชะมัด! เอ๋งๆๆ…” หมาป่าเดียวดายหางรีบ มันวิ่งเข้าวัดและถือโอกาสปิดประตูใหญ่วัดไปด้วย
ลิงกับเด็กแดงยืนอยู่ตรงนั้น รู้สึกบนหน้าผากเต็มไปด้วยเส้นดำ สายลมพัดผ่าน หน้าตามึนงง
ลิงพูดว่า “เส้นประสาทไม่ใช่เส้นใหญ่แล้ว แต่ไม่มีเลยมั้ง?”
เด็กแดงถอนหายใจ “หมายถึงท
